Advertentie


 Laatste reacties
 Meest gelezen

 

 


Spro

Vissen op Aruba "mijn eiland" deel 4
Geschreven door Sander van der Wal
23 april 2005 00:00

Vorige verhaal was ik net onderweg naar de doorgang van het rif waar we een dagje met de hele familie waren. We hebben de Balihoo´s gefleurd en gaan op zoek naar een lekker visje voor de lunch.

 

het fleuren en opbinden van Balihoo is altijd gezellig 

We gaan altijd buitengaats, tussen de riffen door naar buiten en dan “trollen” op de Caribische zee. Zo ook vandaag, ik kruis eerst even wat op in de lagune en ga dan voor de wind op zoek naar de doorgang, ondertussen de balihoo uitlatend, bij de doorgang in het rif wil nog wel eens een rover liggen dus laten we het maar hopen. De lijn komt op lengte en het feest gaat beginnen, in gedachten mijmer ik al over mooie vissen, ooit zal ik toch ook een Wahoo moeten vangen, de vis die ik waarschijnlijk vorige keer mistte. In de jaren tachtig heeft mijn vader er een keer een op de handlijn weten te landen en dat was toch wel echt een heel mooi iets om als klein jochie te zien. The old man, ik kon toen nog niet mee, kwam toen aangezeild en had me toch een vis! Echt gigantisch…. Die goede oude tijd. Beelden van de vergeelde foto (ik heb hem zelfs ingescand (zie deel 1) gaan in gedachten voorbij) En zo mijmer ik verder. Halverwege het gat wordt ik ruw uit deze mijmeringen opgeschrikt, een dikke klap op mijn hand! Een paar flinke rukken aan de lijn en foetsie. Druk weg! Snel even de neus van de boot in de wind en binnenhalen. Al snel is de ravage duidelijk, een rover heeft inderdaad in de doorgang liggen wachten en afgezien van een beetje kop en wat sliertjes is er van mijn balihoo niet veel meer over. Damn, dat is balen! Meestal heb je maximaal drie aanbeten op zo´n dagje slepen en ik heb er nu al een gehad. Zo snel en onverwachts. Snel mijn tweede onderlijn uit de pringles bus halen (we bewaren onze voorgebonden onderlijn-balihoo-combinatie meestal in zo´n pringles bus, dan blijft je Balihoo tenminste recht). Opkruisen naar de lagune maar weer.

 

Hier zeilt mijn vader vlak voor het rif langs

 

Balihoo aan de lijn en uitwerpen, nu met volle concentratie door die doorgang zeilen, hopelijk heeft deze vriend nog meer trek, of zit er een ander die ook wel een lekker hapje lust. Maar helaas, de “hotspot” passeer ik zonder aanbeet en de Caribische zee ligt al bijna open voor me. Pats, net voor het einde van de doorgang toch weer een flinke tik, even de zeilen aan en zelf een harde ruk geven om te proberen de haak goed te zetten. Flinke rukken op de hand, ook al heb je zeilhandschoenen aan, nylon blijft toch altijd flink snoeren. Er wordt hevig verzet geboden aan de andere kant en dat betekend dat de vis in elk geval nog hangt. Snel het roer om en de neus van de boot in de wind, uitkijken met het klapperende zeil en in het bijzonder de giek boven mijn hoofd. Ondertussen met één hand toch ook altijd weer proberen de lijn op spanning te houden. Er wordt lekker weerstand geboden en ik haal de lijn binnen, geen heel grote vechter, wel flink grote zilveren flitsen in het heldere water op zo´n 20 meter van de boot. Inmiddels ken ik ze, het is vriend Barracuda die zich opoffert. Ze vechten niet heel hard voor hun formaat, hun tanden zijn echter meedogenloos en het is net als de snoek een mooie tegenstander. Het duurt dan ook niet lang voor ik de vis aan boord heb, ook de tweede Balihoo is onbruikbaar, maar de lunch is binnen. Met een hamersteel verlos ik vriend B uit zijn lijden en leg hem in het kuipje. Dat is snel, met nog geen halfuur vissen is de buit al binnen. Een moment van oogcontact met mijn vader die al een eindje verderop is, nou ja oogcontact, we communiceren met een paar gebaren en vanaf nu is het catch and release. Dat hebben we zo afgesproken, ik ben steeds fanatieker sportvisser en wat vis voor het eten is prima, maar we hoeven de vriezer niet vol te laden.

 

helaas voor deze kanjer, hij ging op de BBQ 

Een nieuwe balihoo wordt uitgegooid en ik zeil vrolijk verder.Het is een mooie Barracuda die ik gevangen heb en we zullen straks allemaal wel een stukje vis kunnen scoren. Zelf lust ik helemaal geen vis, iets waar ik goed van baal. Ik probeer het altijd weer en soms lukt het me om het allemaal binnen te houden. Een van de vissen die ik dan nog wel het lekkerst vind is de Barracuda, dus ik weet wat me straks te wachten staat. Het klaarmaken ervan vind ik echter wel leuk en kan ik ook wel, ik bedenk me dat we wel folie mee hebben en paprika, ui en tomaat voor op de hamburgers. Dat wordt dus filet in folie, met bovengenoemde groentjes. Ook even zorgen dat een van ons straks even omvaart, ergens achteraf in de lagune weten we wel een mooie limoenboom, daar kunnen we vast nog wel wat limoenen plukken om het gerecht helemaal af te maken.

Maar zo ver is het nog lang niet, een drijvend stuk schuim aan een touw in de verte wijst me er op dat ik in de buurt kom van een volgende “hotspot”. Hier ligt op een meter of 25 diep een groot wrak, iets waar altijd wel roofvis op afkomt. Ik kruis op richting schuim en maak een mooie ronding van de boei. Ik ben er koud van weg aan het zeilen als ook de balihoo de boei passeert. Boem, bingo! Weer een flinke ruk aan de lijn, zilver spat op aan het wateroppervlak in de verte, weer een flinke aanbeet van een rover zo te zien. Helaas blijft het bij dit korte wapenfeit, de vis is er ook weer vanaf. Mijn laatste balihoo is ook gesloopt en ik ga nu maar eens met kunstaas vissen. Afgezien van met de lepel hebben we nog nooit een vis op kunstaas gevangen, van Sinterklaas heb ik een mooie Supershadrap redhead gekregen en die moet dan maar eens getest. Ik tip pa nog op de gemiste aanbeet en zeil verder. Ook op de shadrap heb ik nog twee keer een aanbeet, maar het lijkt wel alsof er geen vis op valt te haken, het zijn altijd goede aanbeten, maar hangen doen ze nooit. Toch gek, misschien dat het hem in de dreggen zit? Dit in vergelijking met de enkele haak op de dode balihoo.

 

Het wordt tijd om terug te gaan en als ik aankom is pa ook alweer op het rif. Hij had op de plek waarop ik hem tipte inderdaad nog een vis weten te vangen, weer een barracuda. Dit was zo kort bij het rif dat hij de vis naast de boot heeft meegesleept, binnengaats naar de steiger om toch een prentje te maken voor mij, opdat ik kon zien wat hij gevangen had. Inderdaad ook weer een mooie barracuda. Verder had ook pa een paar missers gehad, het lijkt wel of er veel vis zit!

 

ook vader lukt het weer vis in de boot te krijgen, nou ja in… 

Ik maak de vis schoon en hij beland op de BBQ, dat is nou Aruba: zeilen, vissen, visje vangen, biertje drinken en binnen 2 uur ligt de vis al klaar om op te eten. Heerlijk genieten is dat. Echt vakantie. Dat de vis goed smaakte zullen jullie wel geloven, ook ik vind hem te pruimen en dat zegt heel wat. De anderen vinden het echt zalig.

 

Deze Barracuda zat niet vol met kuit, het bleek een soortgenoot van ongeveer de helft van zijn lengte te zijn. 

Aan het eind van de dag gaat mijn vader nog even met het broertje van Randy trollen, ook nu weer een Barracuda en Yuri is natuurlijk dolgelukkig. Hij wordt op de foto gezet maar ontsnapt voor we een echt mooie foto hebben. Toch eng voor de niet gevorderde visser, een Barracuda vasthouden. Randy baalt een beetje, broertje wel een vis, hij nog niks. We besluiten dan ook dat mijn vader en ik buitengaats terug gaan zeilen en dat we elk iemand mee kunnen nemen om zodoende Randy toch ook nog een kans te geven. De terugtocht duurt lang doordat er weinig wind is, we hebben niet genoeg snelheid om echt te kunnen slepen. Wel jammer, maar niet geschoten altijd mis.

 

Wat kan het leven toch heerlijk zijn, een dagje op het rif geweest, lekker gezeild, Barracuda´s gevangen en de vakantie is nog lang niet voorbij. Ik besluit eind van de middag met Randy nog even in de lagune te gaan vissen vanaf de brug, vliegvissen is er moeilijk, misschien met een popper in de hoop dan toch die Tarpon te kunnen vangen. Dat wordt echter niks. Wat ik wel vanaf de brug zie is dat er tussen de mangroven nog een zeer geliefde zoutwatervis zit. De Snook. Helaas lukt het me ook niet deze rover te verleiden. Randy vangt nog wel een kleine Barracuda aan een rapala en we hebben dikke pret.

 

Vanaf deze brug is de enige mogelijkheid in een lagune te vissen, ik vermoed dat er Tarpon zit, Barracuda is bij deze door Randy bewezen.

 

Op de terugweg rijden we langs een strand dichtbij huis en ik zie daar warempel een andere vliegvisser. Dat zie je toch niet zo vaak hier. Nieuwsgierig als ik ben (en sportvissers onder elkaar denk ik) rij ik richting strand en zet de auto neer, zuslief en Randy blijven in de auto zitten en ik ga een praatje maken. Nou ja, praatje…. Het is een koude domper. Dit is zo´n beetje het hele gesprek dat volgt:

S- Hi, catch anything? (dat is wat al die Amerikanen mij ook altijd vragen)

VV(vreemde visser)- HmmmmS- Mister, did you catch anything?

VV - Some small ones. en hij loopt gewoon door!!

S- What are you fishing for?VV – mmmbonesmmmS- Have you seen or caught them here?VV – zegt niks meer en loopt gewoon door.

EIKEL!! Denk ik bij mezelf.

 

Enfin, zwaar gepikeerd kom ik thuis en mijn pa lacht me plagerig uit, hij snapt dat ik er van baal, maar vindt het een wijze les. Zie je wel, niet alle vliegvissers, laat staan sportvissers zijn zo amicaal als dat je altijd beweerd mijn jongen is wat die oude ermee bedoelt. Een volgende keer moet ik volgens mijn vader als iemand zo onbeschoft is maar gewoon vragen of hij een “fishingpermit” heeft. Vergunningen bestaan niet op Aruba, maar ik ben er een “local” en in de ogen van mijn pa (en mij) heeft een toerist met zo´n attitude weinig recht om te vissen. Dan mag je als local eigenlijk wel eens hem er op wijzen dat hij mazzel heeft dat hij er mag vissen en hem de stuipen op het lijf jagen door naar een vergunning te vragen vind mijn pa. Daar heeft die oude gelijk in.

Reacties (0)
Aantal keer bekeken: 3568




Reageer op een constructieve manier of loop de kans dat uw reactie wordt verwijderd.

 


Gehost door: www.bletro.nl