Advertentie


 Laatste reacties
 Meest gelezen

 

 


Spro

Vissen op Aruba "mijn eiland" deel 5
Geschreven door Sander van der Wal
24 april 2005 00:00

Als liefhebber van de natuur heb ik veel gezocht naar garnaaltjes en annemoontjes om te kijken wat er nou allemaal leeft in het water. Hier nog twee "mogelijke" prooien van de Bonefish.

 

Dit is een kappersgarnaal, meestal zitten ze niet in het ondiepe water waar ik op de Bonefish vis. Maar mogelijk ook af en toe op de menukaart.

Plumeworms, een kleine annemoonsoort die volgens de literatuur ook tot de maaltijdselectie behoort.

 

De volgende dag ga ik, nog enigszins de toerist in gedachten naar hetzelfde strand als waar deze kerel liep. Ik ben er vroeg en ga lekker vissen. Ik zie geen Bones, maar het is toch weer genieten van de ochtend. Een flinke rog (stingray) jaagt me de stuipen op het lijf, hij komt vlak langs en ik zag hem eerst niet aankomen. En dan…….

“good morning!” hoor ik achter me. Het is de toerist. Hij komt op me afgelopen, bekijkt me eens even en zegt dan: “Hey, you´re the guy who came up to me yesterday”. Om een lang verhaal kort te maken, hij stelt zich voor en biedt zijn excuses aan. Hij had een rothumeur en bedacht zich pas later op zijn hotelkamer dat hij niet echt fatsoenlijk was geweest. Hij wist trouwens niet eens dat ik ook vis, zo ver was het gesprek niet eens gekomen de dag ervoor. Een aardige kerel, Joe heet hij en hij is piloot. Hij komt eens in de 2 weken om 12 uur ´s middags aan, overnacht op het eiland en gaat de volgende dag rond 15.00 weer terug met de volgende vlucht naar de USA. Hij is ontzettend aardig, verteld me veel over het vissen op dit strand, vlakbij zijn hotel. Hij vist hier al 3 a 4 jaar!! Een mooi leven, dat piloot zijn. Hij kiest zijn vluchten het liefst zo, dat hij lekker een beetje kan vissen. Hengeltje mee en dan na de vlucht vissen, slapen en ´s ochtends weer vissen. We wisselen emailadressen uit, misschien komt hij volgende week nog een keer en kunnen we samen gaan vissen.

We vissen samen nog een uurtje en Joe moet weer terug, het is op dat moment een minder goed getijde volgens hem (eb) en hij gaat nog een stuk langs het strand en dan richting hotel verteld hij.

 

Eb en vloed, het scheelt maar 20 a 30cm, maar je ziet de bodem droog komen te staan.

Je ziet wel ongeveer tot waar de zee bij "vloed" komt.

 

Joe mist een mooie dag, ik blijf nog vissen en blijf langer dan normaal. Het is bloedje heet en midden op de dag, het water begint alweer op zijn hoogste punt te komen als ik na 2 vliegen te verspillen dan toch voor een stalen onderlijntje kies en een Barracuda-tje van rond de 50 cm vang. Het blijven leuke visjes. Ik haal het staaldraad weer van de lijn, monteer nu een eigen gemaakte vlieg (ik had er 4 zelf gemaakte meegenomen) en besluit dat ik eigenlijk toch ook wel hard aan het verbranden ben. Bijna 12 uur, tijd om te gaan schuilen voor de zon. Lekker door het water wadend aanvaard ik de terugweg richting auto, ik heb mijn hengel in de ene hand, nog 4 a 5 meter lijn in lussen in die zelfde hand en de vlieg in de andere hand. Ik ben aardig in mijn nopjes, had in totaal denk 3 barracuda-tjes gevangen, grootste is die hierboven beschreven staat, twee nog kleinere. Geen enkele Bone gezien.

 

 

Ik zie ze ineens, in de verte komen er een aantal schimmen door het water mijn kant uit. Het lijken Haldo´s, een soort vis die de Amerikanen Mullet noemen en die puur algeneters zijn als je het mij vraagt. Ze zijn wel fors…. Te fors zelfs, ze komen dichter bij en het zijn een stuk of 4 a 5 grotere vissen. Nee toch….. Ik droom! Het is een schooltje Bones en ik sta recht in hun pad als ze zo doorzwemmen. Wel heb ik ooit, dat ga je toch niet geloven? Ze komen dichterbij, nu zie ik het echt, het gebeurt in een paar tellen, misschien nog wel sneller. Met redelijke snelheid komen ze zo langs de kust, het eerste moment dat ik ze zag en het moment dat ik ze herkende, er zal een seconde tijd tussen gezeten hebben, kun je nagaan wat je allemaal kan denken in zo´n korte tijd. Maar dat betekend ook dat ze in nog anderhalve seconde alweer langs me zullen zijn en uit het zicht vertrokken, mits ze niet voor die tijd mij zien, schrikken en binnen een fractie van een seconde alweer halverwege Venezuela zitten. Ik realiseer me amper wat ik doe, ik zwiep niet zo ver en de vlieg, dat kan ik me nog heel goed herinneren, de vlieg land perfect, net iets uit de kust, een metertje richting zee van de vissen af. Alsof je een beetje voer voor de eenden gooit. Ik zou het nooit vergeten, pijlsnel schieten de vissen er op af, recht voor me op nog geen 6 meter afstand zie ik de eerste al bij de vlieg aankomen. Hap, weg vlieg, en meteen geef ik op de automatische piloot een klein rukje om de lijn te zetten. Nu zien ze me en spurten de vissen weg, ze stuiven alle kanten op, de diepe zee in! Maar die snelste, die het eerste bij de vlieg was… Die spurt ervandoor met mijn vlieg! Ik heb beet, Hangen! Als een gek gaat de reel tekeer, hij gaat de eerste 20 meter nog door redelijk ondiep water, daarna wordt het een stuk dieper en komt er een kritiek moment in de strijd. Ik hou mijn hand met hengel zo hoog mogelijk, hopend dat de lijn nergens achter komt in de diepte en zie de vis eerst nog even aan de oppervlakte wegsnellen. Bones, rockets of the flats, ook deze doet die naam eer aan, meters backing zijn moeilijk te schatten, maar het gaat rap en de vis scheurt ervandoor, op zoek naar zijn vrijheid, vechtend, opgejaagd door het vreemde gevoel van een lijn met weerstand die aan hem trekt. Ik zet mijn linkerhand op de achterkant van de reel, uitkijken met de vingers was de ervaring. Langzaam kom ik met mijn duim op de rand van de spoel. Heel klein beetje bij remmen, hengel hooghouden, oef….. Adrenaline pompt door mijn lijf, ik wil zo graag die vis landen! Hij zit er nog steeds aan, langer dan de andere missers tot nu toe. Ik probeer mijn hengel nog iets te heffen, de reel lijkt zelfs iets minder snel te ratelen, komt het door het remmen? Ik zal toch niet weer mijn tippet breken? Hij gaat langzamer en komt dan tot stilstand. Op een flinke afstand gaat de lijn door het water oppervlak, van mijn hengeltop schuin naar beneden, door het water. Het v-vormige golfje wat er eerst langs liep, loodrecht van me af begint in ene van richting te veranderen. Joehoe, ik heb hem nog steeds en het lijkt zelfs alsof ik hem eenmaal gedwongen heb iets af te remmen en het me gelukt is de vis van koers te laten veranderen. Iets waar je al blij mee bent. Dan begint de reel weer te knetteren en spurt de vis parallel aan de kust weg. Ik bedenk me geen 2 keer, ik laat de hengel iets met de punt richting vis omlaag, niet te veel weerstand, ik heb nog backing, ik kan bijremmen als het moet. Het gaat toch wel rap.. Ik begin mee te lopen, te lopen, te sprinten misschien wel, door het water, parallel aan de kust, in de verte op zo´n 125 meter van me af staan de restanten van een mangrove boom in het water en de vis is me een eind voor in die richting. Na deze takken loopt de baai wat meer landinwaarts en vanaf waar ik me nu bevind is er zelfs een kans dat ik dan alsnog in de takken kom met de lijn, mocht de vis op het idee komen richting kant te zwemmen. Het is er ook ondieper en met de hengel hooghoudend komt er nu steeds meer lijn in de lucht, op een flinke afstand van me zie ik nu de vis door het ondiepere water snellen. Een boeggolf en een zilveren flits, zo kan ik die het beste omschrijven. Hij is al bijna bij die boom, ik ben er nog zeker 80 meter vanaf. Rennen dus. Lijn strak houdend, iets binnenhalen? Nee, te riskant, de vis zwemt van me af en zwemt kennelijk harder dan ik loop, want de reel ratelt nog steeds. Ik ben bijna bij de bosjes, de vis zwemt inderdaad wat meer richting kant en ik zie de lijn langzaam richting het bosje gaan, nog hoger die hengel, ik ben er bijna… Het lukt, de lijn gaat nu vanaf mijn hengel recht over de dode boom, maar blijft net vrij van de takken. Ik ben dichtbij genoeg om hem vrij te kunnen houden en na nog 10 meter ben ik dit obstakel gepasseerd. Nu heb ik een heel stuk vrij spel, ik schat de vis op 100 meter afstand, ik begin bij te remmen. Zo waar, de vis is moe aan het worden en het lukt me voor een tweede keer een run te stoppen. Ik kom zelfs tot het punt dat ik heel voorzichtig ga inhalen. Hengel haaks, dan weer richting vis, steeds proberen de vis iets naar je toe te treken en dan als de spanning van de hengel valt bij het weer naar voren brengen snel wat lijn binnenhalen. Proberen toch die hengel ook nog te gebruiken als buffer, mocht de vis weer wegspurten dan kan de tijdwinst die het doorbuigen van de hengel je geeft net genoeg tijd zijn om het handletje op de reel weer los te laten. Een vliegenreel heeft geen slip waarbij je het handletje kunt vasthouden, dus hopen dat die tijd van het doorbuigen van de hengel lang genoeg is of mijn reactie snel genoeg. Ik kom langzaam in de buurt, ik denk dat ik meer mezelf naar de vis binnenhaal dan dat ik concreet de vis naar mij toe trek, zo bang om hem te verspillen… Nog een meter of 40 50, zenuwslopend is dit. Dan buigt mijn hengel zwaar door, ik laat meteen het handletje los en de vis schiet alweer vooruit, bang voor mij, panisch voor de lijn en de druk op zijn lijf, stel ik me zo voor. En weer proberen te remmen, dit keer is de run maar een meter of 30 en de vis stopt al weer, ik ruik mijn kans op een overwinning al een beetje, maar je moet nog altijd voorzichtig zijn, want wie weet wat deze Bone nog voor me in petto heeft. Langzaam naderen we dan toch elkaar. Op 10 meter afstand van me neemt de vis nog een keer een spurt, een laatste wanhoopspoging denk ik dan maar, hij neemt desondanks toch weer een flinke afstand, hij maakt een run van een meter of 30, 40 misschien wel. Maar hij laat zich nu ook naar me toe trekken als ook deze run bedwongen is. Nog een minuut of wat binnenhalen (dat gaat niet zo snel, vliegvisreels zijn 1:1) en dan staan we op 2 meter afstand vlakbij het strand. Ik loop naar het ondiepe en trek de vis mee, nu komt zijn rugvin boven en maakt de vis slagzij. Op zijn zij sleep ik hem/haar nog wat ondieper en pak nu mijn lijn beet. Het is gelukt, ik heb deze keer de strijd gewonnen!

 

met de zelfontspanner 

Ik maak snel wat foto´s, niemand in de buurt dus dan maar eentje met de zelfontspanner. Een centimeter of wat groter dan mijn eerste, maar de 60 haalt hij net niet. Toch boezemt deze vis je wel respect in, ik sta nog na te trillen en niet vaak dat ik tot nu toe zulk een gevecht mee mocht maken met een ander schepsel van moeder aarde.

 

Ook een snelle foto van de vis naast de hengel. er zit nog een druppel water op de lens.

 

Pfoeii, ik help de vis weer bijkomen en als hij/zij dan langzaam aan op gang komt dan laat ik haar los, heel even zwemt de vis langzaam weg, om dan ineens met een versnelling waar zelfs Michael Schumacher jaloers op zou zijn is ze verdwenen in het blauwe water van de Caribische zee.

Voldaan loop ik verder richting auto, wat een afsluiter van deze leuke dag, goed gevangen, een toerist die zijn excuses aanbiedt en bewijst dat vissers dus wel sympathieke lui zijn. Ik kijk nog even om naar de plek waar ik de vis haakte, ik denk dat ik tijdens de strijd toch al met al zeker 200 meter parallel aan de kust heb afgelegd naar de plaats van landing. Kun je nagaan wat een vechters het zijn. (nog een kleine mededeling, ik schrijf dit nu ik alweer even terugben in Nederland, het is hier winter, maar nog voel ik de spanning en het plezier van deze vangst weer helemaal boven komen. Ik ben duidelijk verliefd/verslaafd aan het vissen op deze bijzonder sterke vis. Ook heb ik inmiddels veel gelezen over de Bonefish en het drillen kan korter dan ik in december deed)

 

Thuisgekomen stuur ik uiteraard een mailtje naar Joe, om te melden wat hij wel niet gemist heeft. Een dag later heb ik al antwoord van hem, hij is er volgende week weer en we spreken om 6.30 af op het strand om zo samen een keer op pad te gaan, Ik heb een auto en wil hem dan ook nog wat andere stekken laten zien om zijn oordeel te vragen, hij heeft jarenlange vliegvis ervaring en weet veel over bones.

Reacties (0)
Aantal keer bekeken: 3524




Reageer op een constructieve manier of loop de kans dat uw reactie wordt verwijderd.

 


Gehost door: www.bletro.nl