Advertentie




 Laatste reacties
 Meest gelezen

 

 


Spro

De eerste stageweek op Bonaire
Geschreven door Sander van der Wal
21 mei 2005 00:00

De eerste week vissen op Aruba. 7 mei is het dan zover, ik vertrek voor 6 weken naar het Caribisch gebied, hoofdzakelijk voor stages, maar uiteraard kan ik als visverslaafde niet naar huis zonder te vissen. Elke keer neem ik meer spullen mee, dit keer is dan nog gekker dan de vorige.

De outfit:

* 3 vliegvishengels, 2x aftma 8 (een als reserve) en 1 aftma 10 hengel voor eventueel grotere vissen/zwaarder weer. De lijnen en vliegen en alles horen uiteraard ook bij de set, ik heb een 50-tal vliegen gemaakt, voornamelijk het type “clouser minnow” en “crazy Charlie”.

* 1 jerkbait-hengel, ik neem hem elke keer weer mee, met de nodige pluggen en poppers, in de hoop ooit daar toch ook een mooie vis mee te vangen (barracuda, jacks of tarpon). Uitgerust met een mooie abu-reel, laat de vis maar komen.

* Een molentje voor een spinhengel, vorige keer heb ik een spinhengel achtergelaten, altijd maar weer op en neer zeulen met die spullen is zo onhandig dat ik toen besloten had om in elk geval maar de spinhengel op Aruba te laten staan.

* Diverse kunstaas, waaronder een zeer grote zelf gemaakte streamer voor trollen achter de boot. Berkley blade dancers (de kleinsten) in de hoop dat mijn vader daarmee de Bones het leven zuur kan maken.

 

Bij elkaar heel veel spullen, had dan ook iets meer bagage dan maximaal mag, 33 Kg ipv de gebruikelijke 20 Kg. Maar gewiekste reiziger die ik ben heb ik dat toch nog betrekkelijk goedkoop weten op te lossen.

 

Ik kwam ‘s avonds aan toen het al donker was. Gelukkig op zaterdag, dus het plan was al snel getrokken om dan op zondag meteen maar de Bones te gaan belagen. Met veel studie (lezen, lezen en vragen op fora over de Bonefish) kan ik niet ontkennen dat ik niet voorbereid ben. Ik vond het heerlijk om weer thuis te zijn, maar ben toch maar zo snel mogelijk in mijn mand gedoken om de volgende ochtend vroeg de “wraak” te gaan zoeken die ik nog koester jegens de laatste aanbeet van December.

 

‘s Ochtends om 5 uur de wekker, ik sta al om 5.15 aan de beach, mijn favoriete ochtend-strandje van December. Ik vis er een paar uur lang, maar zie geen enkele Bone. Ook is het pittig. Ik moet duidelijk wennen aan het werpen met de krachtige Arubaanse wind. Om een uur of 10 kom ik dan ook thuis, mijn eerste blank-sessie is een feit. Maar goed, niet getreurd, ik ben nog wel even op Aruba, dus die bones komen vanzelf wel. Meteen wordt er ook een plan bedacht voor de middag. De flat van Barcadera, waar ik in December ook veel lol heb gehad zal met de vliegenlat en de spinhengel bevist worden, mijn pa en ma gaan graag mee. Maar voor ik op Barcadera aanrijd besluit ik nog even bij die mysterieuze plek te kijken die het Spaans Lagoen heet. Men heeft al vaker gesuggereerd dat daar grote vis zit en enig onderzoek naar enkele grote vissoorten duiden er inderdaad op dat die er best wel eens kunnen zitten.

Vanaf dat lage bruggetje moet je tegen de wind in werpen, er passeren gemiddeld zo'n 3 auto's per minuut, dus vliegvissen vanaf dat bruggetje is al helemaal geen optie.

 

Ik vis er vanaf de brug met een popper en heb diverse barracuda’s die mijn aas achtervolgen. Allemaal stuk voor stuk leuke barracuda’s, ze willen alleen niet bijten. Ik switch vele malen van aas, de poppers werken nog wel het best, maar de vis klapt er hard op zonder zelf gehaakt te worden. Het is in elk geval leuk dat de aasjes nu ontmaagd zijn, nu nog een keer een hanger??? Helaas gebeurd dat maar niet, het is bizar om te zien hoe soms wel 6 barracuda’s achter het aas aankomen en er af en toe een op klapt als een rechtse van Mike Tyson, maar niks gehaakt wordt. Ik stop dan ook bijtijds (rond 16 uur) om door te gaan naar Barcadera. En toch, hier moet vis te vangen zijn. Er moet toch een manier zijn om hier vanaf de waterzijde de mangroves te bevissen? En misschien zit er wel tarpon, die geruchten doen ook de ronde. Dus vliegvissen wil ik er zeker ook nog een keer. maar hoe moet je dat dan weer aanpakken?

En zo loopt het lagoen wel een kilometer landinwaarts, onbereikbaar voor jongetjes met hengels (of andere tweevoeters) 

Bij de flat van Barcadera is het goed toefen, lekker warm water, mooie zonsondergang. Mijn vader weet er een klein snappertje te vangen met een “blade dancer”, maar weer geen Bonefish te bespeuren. Om 20.00 ben ik thuis, maandagmorgen moet ik om 8 uur beginnen met mijn stage dus ik ga maar eens vroeg mijn mandje in (in Nederland is het trouwens 6 uur later).

 

Maandagochtend vroeg besluit ik toch voor de stage nog een poginkje te wagen. ‘s ochtends waait de wind meestal niet al te hard, dat moet benut worden. Ook is het licht dan gunstig om de vissen te “spotten”. Ik ga naar Malmok, mede omdat dat aansluit op het programma van mijn ouders. Zij lopen dagelijks langs enkele stranden voordat de “werkdag” begint. Dit om te kijken of er nieuwe schildpadden-nesten zijn. Mijn ouders zijn hier namelijk nauw betrokken bij de bescherming van deze ontzettend mooie zeedieren.

Om 6 uur sta ik dan ook al tot aan de knietjes in het water, deze flat wordt door de yanks het meest genoemd als je op fora vragen post over vliegvissen op Aruba. Het is een flat met wat rotsige ondergrond, hierop groeit het zogeheten “turtlegrass”. Langzaam struin ik de flat af, als ik ineens een vis denk te spotten. Ik zag toch echt een kring in het water, heel stil blijf ik staan kijken, het blijkt een rotspunt te zijn die net onder het oppervlak steekt. Met sommige golven komt de punt zo dicht bij/net door de oppervlakte dat veroorzaakt de vibraties/kringetjes in het water. Dat is waar ook denk ik bij mezelf, er waren veel van dit soort steentjes op deze stek. Dus waad ik weer verder, genietend van de stille ochtend en begin ik het aangespoelde wrak te naderen.

 

Heej, dat is weer een vibratie net onder de oppervlakte. Vlak bij de kant, een meter of 7 van de strand/water overgang. Ik blijf aandachtig kijken en ja hoor! Na een halve minuut komt daar dan toch de bovenkant van een staart uit het water gestoken. Dit kan niet missen, typisch een “tailing bonefish”. Als de bone in ondiep water aast en hij hapt iets van de bodem, dan komt de bovenkant van zijn staart (tail) net iets boven water. Dit gebeurt geruisloos en zonder rimpeltje aan de oppervlakte. Het rare is dat zelfs in kraakhelder water je meestal de vis niet ziet terwijl je dat stukje staart wel ziet.

 

vlakbij dat uitstekende zwarte stukje zag ik de Bone tailen, zowat in de vloedlijn.  

De adrenaline begint te werken, ik voel de opwinding, hier heb ik al zo lang naar uitgekeken. Na de laatste aanbeet in december heb ik bijna elke dag wel aan de bonefish gedacht en nu zie ik er dan voor het eerst weer eentje. Voorzichtig, niet laten schrikken (bonefish is zeer schrikachtig)! Ik maak een kleine omtrekkende beweging richting kant, zodat ik de wind gunstig heb voor de worp en hem goed kan aanwerpen. Ondertussen houdt ik het trillende water goed in de gaten, ik kan zo toch de vis een beetje volgen. De vlieg die aan mijn lijn zit had ik speciaal voor deze baai gemaakt, een beetje wat grotere donkere vlieg op een haak maatje 6. Hij is zo donker omdat de ondergrond hier ook donker is door het wier.

 

Een donkere vlieg klaart de klus op de donkere bodem

 

Ik ben inmiddels in positie dat ik de Bone goed kan aanwerpen, ik zwiep een keer, nog een keer, dan laat ik de vlieg landen. Een heel klein plonsje, gelukkig is er wind en dan is zo’n klein plonsje kennelijk niet alarmerend. Shit! De bone verandert net van richting en de vlieg ligt op 1 meter afstand, maar wel loodrecht achter de vis. Ik kan de vis nu ook zien, hij zwemt net voor een zandstukje langs en zijn schaduw laat zien dat het een mooi formaat vis betreft. Dankzij de goede tips van Limpe (vliegvis-forum) heb ik een drijvende lijn, dus het is makkelijk om de lijn weer stil van het oppervlak af te trekken. Zwiep zwiep, weer land mijn vlieg op het water, anderhalve meter rechts van de vis, voor hem op 2 uur. Ik strip de lijn wat binnen, strip strip, twee snelle korte strips en laat de vlieg nu abrupt stil liggen. Door het formaat van de vlieg zweeft de vlieg elegant naar de bodem. De vis heeft hem ook heel duidelijk gezien, want een versnellinkje en daar heeft ie hem al. De staart komt even boven het water uit en ik geef een klein rukje aan de lijn terwijl ik de hengel een beetje hef. Een grote schrikreactie, een fractie van een seconde is de vis verstijfd en meteen erop is ie foetsie! Lijn in de gaten houden!!! Ik kijk niet eens naar de vis meer, eerst zorgen dat de lijn die los in het water ligt goed door de ogen gaat. Dat gebeurt ook binnen een seconde, ik controleer de lijn zodat hij niet blijft haken en dan zit de lijn strak tussen reel en eerstte oog. ZZZZZzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz de reel begint te draaien als een gek. “On to the racetracks” zouden de amerikanen nu zeggen en ik sta met een bonkend hart te genieten. Dit is zo gaaf, in no time ben je al bij de backing en de vis scheurt door het water, een V-spoor achterlatend waar de lijn door het water oppervlak snijdt. Hengeltop hoog houden, denk aan de stenen, lijn vrijhouden, als je denkt dat hij vastloopt naar voren rennen om de druk van de lijn te halen, alle tips en dingen die ik gelezen heb schieten door mijn hoofd. Ik heb de vis niet eens meer gezien, hij was zo snel weg en nu bevind hij zich op een metertje of 50 a 60 van me af als hij voor het eerst afremt en stopt met lijn nemen. Langzaam begin ik te kijken of ik lijn kan terugnemen en dat lukt. Voorzichtig, goed voelen of de vis er niet weer van door wil, want dan moet je meteen de handle van de reel loslaten. Ik win terrein, deels zelf lopend (ik wil de vis naar wat dieper water krijgen, hier vlak bij de kant zitten zoveel scherpe rotsen) Ik schat dat ik het eind (overgang vliegenlijn backing) van mijn vliegenlijn nu op een meter of 15 a twintig van me af zie. Dan wordt de druk harder en ik laat snel de handle los. Linker hand op de reel, duim op de rand en bijremmen. Zzzzzzzz Zzzzzzz Zzzzz met flink wat rukken krijgt deze vriend toch weer wat lijn mee en na deze run staan we weer op een meter of 50 a 60 afstand. Weer doorlopen, hij gaat de goed kant op, die kant uit komt over 100 mter dieper water, dan hoef ik niet zo bang meer te zijn voor stenen. En weer begin ik op te winden, dit gaat goed! Ik win duidelijk terrein en ik bewaar de kalmte, hij fgaat het niet redden om mij zo te laten stressen dat ik teveel rem. Door mij zal die lijn dit keer niet breken. Ook weet ik dat ik nog zat backing heb, dus ik hoef helemaal niet zo snel te vrezen. De vliegenlijn glijdt nu al door het top oog, nog wat windingen en hij begint op de reel te spoelen. Dan volgt er weer druk op de hengel en moet ik de vis weer wat vrijheid geven, hij gaat er weer hard van door. Hij gaat naar links van me af, en dan… de lijn blijft redelijk een kant op en spoelt wel af. Pats! Weg druk, weg vis! Dat is zo’n baal! Ik heb geen idee hoe lang het was, het leek een eeuwigheid, maar maximaal 5 minuten denk ik dat de drill geduurd heeft. Ik haal de lijn binnen, ik ben benieuwd waarom de vis eraf is. Had ik dan toch met weerhaakjes moeten vissen? De vliegenlijn is bijna binnen en de leader komt in zicht. Vlieg eraf, potver-de-potver Ik laat de leader die nu in plaats van 4 meter nog maar 2,5 meter is door mijn hand glijden. Een en al rafels en ruw, kennelijk toch stenen geschuurd en het daarop begeven.

 

Niet heel mooi, maar aan de kleur toch denk ik wel te zien dat de nylon leader zwaar beschadigd is.

Het is een baal, de vis verspild, ik moet haasten naar mijn eerste stage dag en ik ben een van de twee getrokken leaders die ik mee heb zo goed als kwijt (alleen de eerste meter is nog redelijk goed). Maar, op mijn 2e dag al een bone gezien en meteen ook gehaakt, dat biedt toch perspectieven! Ook zonder de vis te landen is zo’n drill te gek, maar je zou toch nog liever de vis even gezien willen hebben. Sinds de aanbeet heb ik namelijk de hele vis niet meer gezien. En wat voor foto’s moet ik nou voor jullie plaatsen??

 

De eerste stage dag is leuk en voldaan kom ik thuis, ik ga nog even bij Barcadera kijken, maar er is geen vis te bekennen die wil happen. Tijdens het waden denk ik even een Bonefish te zien, maar tot mijn grote verbazing is hij niet schuw. Het blijkt een kleine haai te zijn, van een centimeter of 50 a 60. Geen interesse in de vlieg, helaas. Ook zie ik nog twee “spotted eagle rays”, mooie roggen die je ook niet heel vaak tegenkomt.

 

De dagen erop probeer ik het elke dag weer, ‘s ochtends bij Malmok, ‘s avonds bij Barcadera. Het blijkt allemaal maar niks. Ik wordt nog een paar keer ‘s ochtends weggeroepen bij malmok door mijn moeder, er is weer een schildpadden-nest en dan hoort barricades plaatsen bij “het leven van een Van der Wal”. Zo gaat de week voor bij. Ik zie nog een keer een bonefish op afstand, een paar keer de roggen en word ook nog een keer gefopt door het haaitje. Maar het is verder “ham n’ eggs”. Sterker nog, een van de ochtenden dat ik ga helpen bij een schildpad en vervolgens naar stage m,oet gaat mijn moeder nog langs het strand waar ik werd weggebeld. En wat denk je? Juist, ze komt er een andere vliegvisser tegen. En deze meneer had ook nog geen Bone gezien, maar had wel meer geluk dan ondergetekende.

 

Onbekende vliegvisser, met een mooie vangst...Grrrrrrrr 

Zo breekt dan het weekend aan. Zaterdags wil ik lekker lang gaan vissen ipv een uurtje ‘s ochtends, een vrije dag, die moet benut worden. Inmiddels is gedurende de week de wind steeds krachtiger geworden en het begint verdomd moeilijk te worden om vis te “spotten” en ook het werpen is af en toe heel taai. De vlieg komt bijna niet langszij tegen de wind in, en met de wind mee is het een soort F-16 die laaglangs komt suizen. Wind mee kun je de vlieg bijna vliegeren!

 

Ook deze ochtend wordt het weer niks, in plaats van het voorgenomen vissen wordt ik gebeld vrijwel meteen door mijn ouders, er is weer een schildpad en dit keer ligt ze nog op het strand. Ik heb er nog geen gezien dit jaar, maar twijfel geen moment. Schildpadden zijn zo mooi en indrukwekkend, met name deze Lederschildpad (leatherback of driekiel). Het is de grootste soort ter wereld en ik snap wel waarom mijn ouders zich er al jarenlang zo voor inspannen.

 

Een Leatherback op het strand

 

Er mogen geen foto’s met flitser gemaakt worden van schildpadden, omdat dat ze verward, maar het is nu al schemer, dus met een beetje mazzel kan ik haar nog met licht op het strand zien.

 

En of dat ze groot zijn, mijn moeder in actie met het meten van het schild, net voor ze de zee in gaat. 

En zo verstreek ook de zaterdag, ‘s middags nog een mini avontuurtje, ik ben met een oude surfplank overgepeddeld naar een rif. Er zit daar een stek/flat die ik in december al had gezien, maar de wind woei dusdanig hard dat ook deze trip niet succesvol was. Gelukkig kwam mijn pa me halen met de zeilboot, hij nam me op sleeptouw en samen gingen we terug naar de kant.

 

Wat ik ‘s zondags allemaal beleefd heb plaats ik zo snel mogelijk, het is druk hier, ik heb veel stage, er komen veel schildpadden aan wal en ik moet tussendoor uiteraard zoveel mogelijk vissen, want 2 Bones zien in een week, er maar eentje van haken en dan ook nog verspillen, dat is niet best!

Reacties (0)
Aantal keer bekeken: 4430




Reageer op een constructieve manier of loop de kans dat uw reactie wordt verwijderd.

 


Gehost door: www.bletro.nl