Advertentie




 Laatste reacties
 Meest gelezen

 

 


Spro

Stage op Aruba deel 2
Geschreven door Sander van der Wal
4 juni 2005 00:00

Twee jonge flamingo's in het Pekelmeer, Bonaire staat bekend om de vele flamingo's

Na 2 weken stage en 3 dagen vrij op Aruba wordt het tijd voor deel twee van mijn stage. Ik ga naar Bonaire om ook daar 2 weken stage te lopen. Bonaire, een van de andere ABC-eilanden. Het eiland van de Flamingo’s, een eiland met weinig inwoners en wereldberoemd om haar Marinepark. Bonaire, divers paradise…… Maar hoe is het om daar te vissen? De verhalen die ik gehoord en gelezen heb beloven veel goeds. Ik heb goede stekinformatie gehad van Limpe, een zeer geschikte vliegvisser uit Brabant. De verwachtingen zijn dan ook hoog. Ik hoop na 2 ½ week blanken op Aruba dan toch een Bonefish te kunnen vangen op Bonaire. Als ik het zo bekijk moet die kans wel aanwezig zijn.

 

Op Bonaire zit een productie bedrijf van zeezout. Dit bedrijf heeft uitgestrekte zoutpannen, hier verdampt zeewater tot er uiteindelijk zout overblijft. De aanvoer van water voor deze zoutpannen gaat via een meer, het Pekelmeer. Enkele malen per jaar gaan de sluizen van dit meer open en stroomt er vers zeewater in en uit. Dit meer zou een van de beste plekken zijn om Bonefish te kunnen vinden. Alleen…..Het is er verboden om te vissen! Ik heb het al van meerdere mensen vernomen, ook Limpe vertelde me dat het illegaal is om er te vissen. de reden? niet echt duidelijk, maar aangezien ik de lokale taal (papiamento) beheers ben ik vastberaden om er toch eens een kijkje te gaan nemen.

 

En met al die plannen en gedachten in mijn hoofd stap ik op dinsdag 24 mei in een klein vliegtuigje, om een uurtje later op Bonaire aan te komen. Dierenarts Arie wacht me op het vliegveld op, een zeer gezellige dierenarts, hij brengt me naar het huisje van de andere dierenarts (die momenteel op vakantie is) en heeft zelfs een auto voor me geregeld. Ik ben in goede handen. de volgende dag naar de Kliniek, ik begin aan mijn stage. De kliniek staat naast het slachthuis en de dierenarts is hier tevens een afgevaardigde van het Ministerie LNV. Op het vliegveld had ik al een foldertje meegenomen over sportvissen op Bonaire, de Bonefish staat er in vermeld en er staat expliciet bij dat vissen op het Pekelmeer en de zoutpannen gelijk staat met “trespassing, violation of the law”. Toestemming moet gevraagd worden aan Cargill, de zoutfabriek, en ik heb nog nooit gehoord dat het iemand gelukt is om toestemming te krijgen. Een baal dus. Maar dan komt de keurmeester van het slachthuis langs en uiteraard hebben we het over vissen. Hij verteld me dat lokale vissers regelmatig op het Pekelmeer vissen (hijzelf ook) en dat er een plek is waar zij over een dammetje een eindje het Pekelmeer op lopen. Er staan daar geen borden die zeggen dat je er niet mag vissen en omdat er veel lokale vissers daar hun lijntje uitgooien besluit ik dan ook maar de “stoute” (waad)schoenen aan te trekken en ’s middags na de stage toch ook die kant op te gaan. Bonefish, Warashi zoals hij hier heet, zou er ook te vinden zijn.

 

Om 18.00 is het dan zover, ik sta tegenover Pinkbeach aan de rand van het Pekelmeer en het wordt tijd om in de voetsporen van Limpe en Edwin de Zwieper te treden. Ik heb geluk, het weer is nog mild en de wind waait nog niet zo hard als dat het normaal zou doen deze tijd van het jaar. Een prachtige namiddag/avond en ik heb anderhalf uur om te vissen voor het donker is. Ik kom er twee lokale vissers tegen, praat even met ze en wordt bevestigd in mijn acties. Ze hebben nog nooit van het verbod gehoord, als dat er is, dan is dat voor toeristen en laat ik nou toevallig de lokale taal beheersen…. Ik ben dus geen toerist vinden zij en ze bevestigen nogmaals dat er zeker weten Bonefish in het Pekelmeer zit. Het feest kan dus beginnen, ik voel me nog een beetje vogelvrij, maar heb toch ook het idee dat ik me er wel uit kan praten mochten er problemen komen.

 

Ik loop het dammetje op en neem het eerste dammetje naar rechts. Er zijn wel wat vibraties te zien in het water, maar of het Bones zijn? Geen idee.  De staart, dat is de beste bevestiging, het zogeheten tailen. En zo struin ik een eerste stuk af. Ik zie wel activiteit, werp het aan, maar niks wijst er op dat er Bones zitten. na een driekwartier heb ik een flink stuk uitgekamd en niks gezien of gevangen, het begint zo dadelijk te schemeren weet ik uit ervaring. Ik sta weer op het beginpunt en besluit nog even de andere kant op te lopen. Daar strekt zich van de kant tot 50 a 100 meter het meer in een ondiepe zandvlakte, een zogeheten “flat”. De wind komt over het meer naar deze flat gewaaid en de zon staat komt precies van de andere kant af. Niet ideaal, maar de flat ziet er wel veelbelovend uit.

 

Zo ziet het pekelmeer er uit als je vanaf een dammetje achterom kijkt naar de oever.

 

En dan, na zo’n 100 meter gelopen te hebben meen ik een staart te zien. Ga ik in spoken geloven? ben ik zo paranoïde, zo gefocust op de Bones dat ik waanbeelden krijg? de staart is nergens meer te zien, een paar vibraties verderop… Heeeeej, dat lijkt wel weer een staartvin! en nog een, wauw! ik droom! Op 60 meter afstand wordt die droom die ik de afgelopen weken zoek werkelijkheid, er zwemt een groep Bones! Ik kan de vissen niet zien, maar zie regelmatig een staart, soms wel meerdere tegelijk. ze zijn duidelijk de buikjes vol aan het eten.

Het is geweldig, als je zoiets ziet dan voel je ineens je hard sneller kloppen, je knieën knikken een beetje en je weet dat de adrenaline zich vrij maakt in je bloed. Enkel en alleen al deze ervaring is voor mij altijd weer genoeg motivatie om telkens weer uren, soms dagen deze schuwe vis te zoeken. Heel voorzichtig ga ik van de oever af, ik loop over de flat en probeer de vissen zo stil mogelijk te benaderen. Ook wil ik de wind op zijn minst haaks op me hebben. Tegen de wind in werpen (al is hij nu niet heel sterk) is niet mijn expertise, dus liever halve wind of wind mee. Nog 40 meter, ik ben qua wind op de juiste richting, nu nog heel voorzichtig besluipen, ik denk dat ik in deze situatie maximaal zo’n 20-25 meter werp, dus nog een hoop stress te gaan. De afstand tot de staarten wordt kleiner, ik ben er nog 35 meter van verwijderd. Ik blijf stil staan, de vissen hebben me nog niet gezien en ik heb zelfs zoveel geluk dat ze mijn richting op “grazen”. Geduld, wachten dus. Langzaam maar zeker komen ze dichterbij, ik schat dat het er zeker 5 zijn. Er zitten flinke staarten tussen. Nog dertig meter schat ik, ik tril helemaal, nu komt het moment waar je al weken naar op zoek bent. Op Aruba heb ik maar drie Bones gezien, je komt ze daar in hun eentje tegen en maar een van die drie was aan het azen. Ik begin mijn worp, zwiep zwiep. De lijn strekt zich en ik zie aan het p[lonsje dat ik nog niet genoeg lijn heb. De afstand is te kort. Ik trek snel nog een meter of tien van mijn reel. Dan strip ik de vlieg binnen. Goed kijken, lijn drijft vrij naast me op het water, niet om de fighting butt geslagen, alles vrij. En weer maak ik een worp, de vlieg land op nog geen vijf meter van de groep vissen. ik geef een stripje van 30cm en meteen een weerstand…. Dat kan haast niet, de vissen zijn nog steeds waar ze waren. Toch wel, ik voel vis aan de lijn. Haak zetten! Aanslaan!!! Yup, hij hangt!  Hoofd koel houden. Ik laat de lijn tussen mijn vingers door glijden, de v-vorm in het water zegt genoeg, het moet een Bone zijn. de lijn slipt snel door mijn vingers en ik ben alleen maar geconcentreerd op de lijn. Die vis, ik kijk later wel op, eerst maar zorgen dat alle losse lijn goed uitloopt, zonder ergens achter te blijven haken. En dan voel ik mijn reel. Hij begint te gieren. Als een dolle! Ik heb de vis aan de lijn, de lijn staat strak en de drill is nu begonnen. Klik-klik-klik. Een reeks heel snelle tikjes (of is het een tik?) voel ik in mijn hand die de hengel vast heeft, de vliegenlijn-backing-overgang die door de ogen schoot. En daar gaat de backing. Zzzzzzzzzzzzz heerlijk, vliegvissen ten top! ik begin langzaam bij te remmen. Ik ben vastbesloten deze vis te landen, het is zandgrond, weinig stenen en wier, dus als ik het goed doe dan kan er niks fout gaan. Niet panieken, 200 meter backing is heel lang, dat heb je nooit nodig, rustig blijven, kalmte bewaren. en inderdaad, na 30 meter backing (schat ik) neemt de snelheid af en na 40 meter komt mijn vis tot stilstand. Maar waar zit de vis? Ik kan nog niks zien, daar die richting uit, en dan op een meter of 75 afstand moet zich de vis bevinden. Langzaam begin ik lijn terug te nemen. Het gaat goed, ik voel de vis prima aan en af en toe voel ik de kracht weer toenemen. Op die momenten stop ik met lijn opwinden. Ik geef de vis kans om een run te maken, maar rem behoorlijk bij. en zo vordert zich het gevecht, de vliegenlijn komt in zicht en zelfs weer op de reel. het is net jojoën, 10 meter voor de Bone, 15 meter voor mij. Ik ben aan de winnende hand! En dan zie ik ook aan de oppervlakte de spetters, de vis is in zicht! maar wat zie ik daar! even verderop is er gewoon een schooltje aan het tailen! ongelofelijk, er zitten nog steeds Bones op de flat. En dan komt dat magische moment… Vlakbij de kant heb ik gewonnen, ik heb alleen nog maar een meter vliegenlijn uit en de leader, een meter of 3 ½ van nylon. Ik land de vis en snel pak ik mijn camera en meetlint, 40cm fork-nose lengte. (vork van de staart tot neus is hoe men Bonefish meet) Ik maak een foto en zet hem snel terug, nog even ondersteunen en met een tik van de staart slaat hij zich los uit mijn handen. Nog even zwemt hij ietwat versuft vlakbij en dan is de Bone verdwenen. Ik maak een vreugdedansje, mijn eerste Bone deze weken! Het is een moment van ultiem genot, heerlijk tevreden gevoel.

 

Yeeha, na dik 3 weken Antillen dan toch die velbegeerde vis, de aanhouder....

 

Dan kijk ik weer naar het water, ik heb niet lang meer tot doinker, maar ik zie de staarten nu op meerdere plekken. Ik denk wel 4 verschillende plekken, ik gok dat er wel 20 vissen op de flat zijn. Paradijs! Ik sluip weer de flat op en focus me op de dichtstbijzijnde groep. Ik besluip ze, hou ze goed in de gaten. Dit is jagen ten top! Dan acht ik het moment rijp, ik ga weer werpen. Net als ik wil werpen een plons en een kolk. Ik heb er een niet gezien en die schrok zich een hoedje, op nog geen 5 meter van me af. De hele school waar ik op afliep is foetsie! Nou, volgende groep dan maar. Weer focus ik, ik ga er langzaam op af, ik werp van dertig meter afstand en de vlieg land ver voor ze in het water. Maar nog voordat ik kans krijg om te strippen begint de lijn al met snelheid uit mijn hand te schieten. Ik heb er al weer een aan de lijn, fantastisch. Heel even hef ik de hengel haaks op de lijn, zodat ook deze vis zeker gehaakt zit en het gevecht kan beginnen. Wederom een heftige drill en een kwartier later land ik mijn tweede Bone! 2 stuks in 3 kwartier, wauw!  Deze is zelfs een stuk forser, 55 cm fork-nose. Ik ben in de zevende hemel (nieuwe bijnaam voor het Pekelmeer?).

 

Ook al is het al bijna donker, deze vis vocht er niet minder om.

 

Ook deze vis zet ik terug en ik besluit er mee te kappen, het is bijna donker en ik zie niet veel meer. 2 op een vissessie, en dan nog wel mijn eerste sessie op Bonaire. Ik kan mijn geluk niet op en die avond drink ik een (of enkele) biertjes op elke vis die ik gevangen heb.

  Catch and release, hier zwemt mijn tweede trofee zijn vrijheid tegemoet. Bonaire, bad tot the Bones!

Reacties (0)
Aantal keer bekeken: 4314




Reageer op een constructieve manier of loop de kans dat uw reactie wordt verwijderd.

 


Gehost door: www.bletro.nl