Advertentie




 Laatste reacties
 Meest gelezen

 

 


Spro

De laatste week op Bonaire deel 3
Geschreven door Sander van der Wal
11 juni 2005 00:00

Weer een mooi stukje Pekelmeer om te vissen.

Zodoende dat ik een dag later dus weer naar het Pekelmeer rijd. Het werk voor de dag zit er op en het is een uurtje of vier, half vijf. Helaas voor de visser, maar gelukkig voor iedereen is de wind weer terug. Een flinke bries zal het straks moeilijker maken om te werpen weet ik uit ervaring, een kwestie van strategisch over de flats waden. En natuurlijk de wetenschap dat ik ook nog een aftma 10 hengel mee heb. Vandaag toch nog op pad met de 8, het moet daar toch ook nog wel mee kunnen. Ik kom in de buurt van Pink Beach, vlak voor ik daar aankom zit ook nog een mooi stukje Pekelmeer, hier barst het van de Warashi volgens de lokale vissers. Zoveel zouden er zelfs zitten dat het vissen (locals vissen om te eten en dus niet op Bonefish) er onmogelijk is. Dat is dus “the place to be”. Ik parkeer de auto langs de weg, aan de zeekant (de zee ziet er weer schitterend uit) ook het Pekelmeer ziet er weer goed uit. Een beetje “choppie”(veel witte kopjes door de wind) en op een landtongetje staan al een paar Flamingo’s klaar om me de weg te wijzen. Ook zie ik een zeer mooie roofvogel opeen dode tak zitten (visarend?). Ik stap uit en trek meteen de camera. Dit soort momenten zijn op zich al mooi. Daarom vis ik graag in de natuur.

 

Wederom zijn een paar flamingo's de enige levende tweevoeters waar ik mijn viswater mee mag delen.

Vogels, wilde dieren, mooie omgeving. Een gevoel van rust en kalmte, voor mij genoeg reden om te gaan vissen, het bekende cliché. Maar goed, gewapend met mijn camera besluip ik visarend en flamingo’s. Na deze gevederde vrienden vastgelegd te hebben kijk ik eens beter naar het water. Tjonge jonge, meteen al twee staarten van Bones. Wat zullen de komende uren mij te bieden hebben?

 

Helaas is het geluk niet met de dommen, ik zie meerdere malen Bones tailen, allemaal onbereikbaar voor de imitatiegarnaal. De vissen maken hun reputatie waar als “ghosts of the flats”. Ik verspil een goede kans, een Bone komt benedenwinds over een zeer ondiep stuk in mijn richting. Staart en rugvin steken uit het water. Maar bij de tweede worp valt de vlieg zowat op zijn kop. Hij schrikt zich een hoedje en een modderwolkje in het water is het enige bewijs dat daar echt zo even een Bonefish zwom.

 

Ook op vrijdag ga ik na het werk weer die kant op. En wederom zie ik ze. Wat dat betreft is Bonaire toch wel wat beter dan Aruba. Ik zie elke keer dat ik nu ben geweest minstens 5 Bones. Maar ook op vrijdag is het niet mijn dag. Ik zie ze en ze zijn weg. Of ik zie ze als ze 15-20 meter (mijn maximale werpafstand) van me af zijn.Helaas zitten ze dan “upwind”en upwind kan ik met de huidige wind nog geen 5 meter werpen. Zo eindigt dus de werkweek, zonder het succes van woensdag te kunnen herhalen.

 

Zaterdag, vrij! Heerlijk. Ik besluit op vrijdagavond al dat ik zaterdag eens opeen ander tijdstip ga vissen. Met de zon hoog moet het nog makkelijker zijn om vis te spotten. Dat betekend wel dat je flink bewapend ten strijde moet trekken en zodoende rij ik tegen twaalven richting Pekelmeer. Ditmaal de aftma 10, met een 0x tippet. Lange broek aan en overhemd met lange mouwen. Sjaal op de bol en factor 50+ op alle beetjes Arubaman die nog bloot zijn. Verbranden in de zon is geen pretje en hier op Bonaire gebeurt dat binnen een half uur, zelfs als het compleet bewolkt is. Die garantie kun je van me krijgen. Leuk hoor,al die kleding, tot aan de knietjes door het water wadend zweet je je dan nog helemaal leeg, dus ook een kilo water (liter) verzwaart mijn outfit. Het toestel (in onderwaterbehuizing voor de veiligheid) ditmaal ook nog eens uitgebreid et een standaardje, ik wil als het me weer lukt een Bone te vangen toch ook samen met mijn geschubde trofee op de foto. Ik parkeer de auto weer een stukje voor Pink Beach en neem me voor om heerlijk een stuk langs de kant van het Pekelmeer te gaan struinen. Op de hotspot van de afgelopen twee dagen zie ik geen schub. Er zit niet veel lijkt wel. Langzaam maar zeker waad ik zorichting de brede flats verderop.Er begint een mooi stuk waar de zandflat steeds breder wordt. Eerst is hij een paar meter breed en aan het eind weet ik dat het tientallen meters is. En daar ergens waar de flat begint, daar spot ik de eerste Bonefish. Een mooi formaat vis, hij zwemt rustig voor me uit. Af en toe gaat hij langzamer, dan weer wat sneller. De afstand tussen ons blijft een meter of 25, af en toe zie ik de vis foerageren. Dan is hij goed zichtbaar, hij kantelt iets voorover en zijn staart komt mooi het water uit. Het inmiddels bekende tailen. Ik volg de vis geduldig, nu aanwerpen heeft weinig zin, ik moet hem overwerpen om de vlieg in zijn gezichtsveld te plaatsen,en vervolgens zou ik het aas nog niet natuurlijk kunnen presenteren, want ik denk dat er nog nooit een prooi de jager tegemoet is gezwommen. Een garnaal hoort te vluchten en als je hem dus naar de vis toe haalt dan bijt de vis niet. Door de vorm van de flat, het feit dat de vis op de rand ervan zwemt en de wind zit er niets anders op dan geduldig volgen, het moment afwachten. Dan stopt de vis weer en begint in de bodem te wroeten, er ontstaat een modderwolkje om zijn kop (dit gedrag heet mudding).Ik zie nu voor het eerst de vis duidelijker, de zon geeft even een zilveren flits op zijn geschubde lijf. Nu draait de vis een kwartslag, neus in de wind, maar een kans voor mij, want hij staat nu haaks op me. Ik werpzo voorzichtig en zorgvuldig mogelijk. Het blijft moeilijk, een goede afstand lijn en leader uit te meten bij een worp, maar ik ben er niet rouwig om. De worp lukt aardig zoals ik wil. De vis helaas is druk aan het wroeten en hervat vervolgens zijn oude koers. Blijf kalm, blijf kijken en blijf volgen zeg ik in mezelf. De flat wordt hier wat breder en misschien krijg ik straks wel weer een kans. Toch afgeleid door iets anders kijk ik even weg. Zag ik daar verderop nog iets? Grote fout, want het was gewoon een schuimkopje op een golf, maar vervolgens ben je je vis wel kwijt. Ze zijn zo verschrikkelijk goed gecamoufleerd die Bones. Het duurt even, maar de zon helpt en ik zie de schaduw weer. Dat is mazzel, dat ik hem nog zie, want hij is iets van koers veranderd en ik zie hem naar dieper water gaan.Nog maar een poging wagen, want als hij zo wegzwemt is het over enkele ogenblikken toch gebeurd.

Ook deze worp lukt zoals ik wil, ik word er steeds behendiger in. Maar ook dit keer wordt het niks, geen interesse, “ham n’eggs” Maar dit stukjes flat is super, ik blijf staan en kijk eens goed, de vis verandert van richting. Hij gaat nu weer iets de andere kant uit, weer wordt ik afgeleid. Niet kijken denk ik nog, maar toch doe je het. Wow! Nog een tail! En ik kijk beter. En ik zie meer, nog meer. Op 20 meter afstand zit er ook een, die heeft de juiste koers. En verderop zie ik meer activiteit, een staart bevestigt het vermoeden. Er zitten er meer op dit stuk. Wat gaaf!!!

 

Ik loop snel de lijn na. Nergens achter een steen, alle lijn vrij? Klaar om te werpen doe ik nog wat stappen opzij, dan heb ik iets minder last van de wind. Ik Geef een rukje aan de lijn en begin de achterwaartse fase van de eerste zwiep. In mijn hoofd alle kennis, stoppen, lijn laten strekken. De lijn komt uit het water en strekt zich achter me in de lucht. Met de arm, niet de pols. Ik werp heel vaak meer met mijn pols dan mijn onderarm. Als het niet waait is deze fout niet zo’n ramp, maar bij verre worpen wordt dit direct bestraft. Alles wat Limpe me uitgelegd heeft over dubbelstrippen beleef ik weer op nieuw. Lijn strekt, hengel buigt iets mee, nu een rukje aan de lijn en naar voren op hetzelfde moment. Hou contact met de lijn, hou de lijn tussen eerste oog en hand op spanning. Hij strekt zich voor me en begint te trekken, ik laat vieren. Nu weer een rukje en naar achteren. En zo breng ik in een paar zwiepen de lijn op lengte. Een laatste keer naar achter en als de hengel geladen is nog een keer een ruk en naar voren. De lijn viert en strekt, zichzelf uitstrekkend op het water van het pekelmeer. Vlak nadat de vliegenlijn (die kun je zien uitgestrekt is) volgt er een leaderlengte verderop een plonsje. De vlieg is geland, mooier kon niet, vlakbij drie Bones, wat zou het zijn?, een meter of 2 a 3 van ze af. Ik wacht heel even en geef een rukje, ik strip snel twee keer 30cm lijn in. 2 van de 3 Bones beginnen richting vlieg te zwemmen (althans waar ik vermoed dat de vlieg ligt). Ik wacht nog even. Dan weer twee snelle stripjes. Een van de twee heeft het zeker gezien,hij versnelt even en stopt dan. De vis kantelt iets naar voren en nu!, Nu is het moment om de haak te zetten. Niet te hard, maar beheerst geef ik iets van een rukje en hef de hengel een beetje. Ik voel die weerstand, dat gevoel dat je hebt als je iets van een tak aan het inhalen bent. Je heft je hengel om de tak dichterbij te krijgen en vervolgens breng je je hengel weer omlaag en spoelt wat lijn op. Zo’n gevoel, alsof er een tak aan zit. En ik weet het inmiddels, vrijwel direct na dit “aanslaan” zie je dat de vis een fractie van een seconde nodig heeft om het te beseffen. En dan, de paniek, de strijd voor vrijheid barst in alle hevigheid los! De vis neemt een take off. Ik begin het te leren, snel alle lijn vrijhouden en geleiden. Geen lussen om de reel? En dan het contact, de hengel krom, de reel begint te draaien. Als een dolle.Iets bij remmen kan weet ik nu, maar niet te veel, laat maar even flink wegschieten en als hij dan tot stilstand komt kun je de strijd beginnen. Klik-klik-klik, de overgang naar de backing schiet door de ogen en vol gas gaat de vliegenlijn ervandoor. Heerlijk, het is en blijft een supervis!

“After your first Bonefish, Trout will never be the same”… zei een Amerikaan 2 weken geleden nog tegen me. Ik ben geen forelexpert, maar dit is toch wel op en top vechten. De vis gaat de uitdaging mooi aan. Ik ben er behoorlijk lang mee bezig. Het is werkelijk fantastisch, een bone gaat er zo snel vandoor, dan stopt uiteindelijk de run wel, je voelt hem iets snelheid afnemen en dan kun je gaan bijremmen. Vanaf dat moment begint een spannend spel, waarbij je de vis vrij makkelijk inhaalt, tot je voelt dat er weer een run aankomt. Eerst wat flink bonken op de hengel en dan gaat hij weer. Zzzzzzzz een reel die heel veel toeren draait, de droom van elke vliegvisser. Ik begin het klappen van de zweep te kennen. Als de vis op snelheid is, dan moet je er niet te veel tegen in willen brengen. “Das logisch” zou J.C. zeggen, ik denk dat de meesten toch al gauw een kilo of 2 á 3 wegen, misschien nog iets meer. Een snelheid van 20-25 miles per hour, omgerekend 35-40km per uur. Dat is veel meer dan een 0x leader kan hebben (15lbs, ongeveer 7,5 kg). Het minste of geringste beetje acute weerstand op de lijn is genoeg om de vis kwijt te raken. Gelukkig is het pekelmeer niet diep, er liggen weinig stenen in en de vis zal die acute weerstand niet snel zelf kunnen vinden. Die kan wel ontstaan door een fout in de drill, koel blijven dus. Het is en blijft zo gaaf, je backing zie je van je hengeltop door de lucht heen naar een punt in de verte gaan, ik denk dat op 10-20 meter van je af ergens de lijn het water raakt. Vanaf dat punt zie je noch lijn noch vis. Bonefish komt niet naar de oppervlakte, dus het is altijd een moeilijk iets om in te schatten hoever hij weg is. Je weet ongeveer in welke richting hij zit,maar je zult de vis eerst moeten aanvechten zonder ook maar iets van hem te zien. Ik doe goed mijn best, maar regelmatig zie je hem pas als je weer flink wat vliegenlijn hebt binnengehaald. Dit maakt voor mij de drill extra spannend.

Ik bevecht de vis en trek langzamerhand aan het langste eind. Nu waad ik met de vis in zicht, op een meter of 10 van me af richting oever. Het is zelfs mogelijk om met de hengel de vis toch iets te sturen. Ik wil een foto, dit keer liever niet op de grond met de hengel ernaast, maar in de hand, knielend in dit heilige water. Vlakbij de oever begint nog een moeilijke opgave. Deze vissen geven het niet zomaar op, en als je de leader bijna door het bovenste topoog hebt wordt je hengel kwetsbaarder. Ik moet nu terwijl de vis nog fit is een camera uit mijn rugzak zien te halen, de boel aanzetten en dan snel het statief (wat er in mijn tas al op zit) op een goede plek in de grond zetten. Zelfontspanner aan en lachen! Vervolgens nog even meten, een mooie 50-er! Dan de release, op deze manier blijft de vis vrij fit en hij is al weg nog voor ik hem nogmaals kan fotograferen in het ondiepe water bij de oever. Op de view/play-mode kijk ik naar de foto van mijn recentste vangst. Potverdepotver…….. fout gemikt, ik zie mijn kop, maar meer ook niet. Jullie zullen me dus maar moeten geloven dat het raak was.

 

Niet elke foto met de zelfontspanner lukt, zweetdruppels aan de neus en geen vis op de foto, balen!

Ik vier mijn derde Bone van deze stage-periode met een flinke slok water en realiseer me dat ik pas 45 minuten aan het vissen ben, waarvan de laatste minuten toch wel weer heel leuk waren. Figuurlijk zwevend hervat ik dan ook mijn heerlijke middagje vissen. Ik waad weer over de flat naar de rand en begin 30 meter terug ten opzichte van het punt waar ik de vis haakte. Tot mijn verbazing zie ik in de verte activiteit. Het wateroppervlak mag dan wel behoorlijk in beweging zijn door de wind, toch zit er iets onder de oppervlakte. Een stukje staart bevestigt mijn vermoeden.Vrijwel op dezelfde plek als daarnet zie ik weer een Bone. Bone-aire????

 

Het ritueel herhaalt zich, de wind komt van opzij, ik zie meerdere Bones in de buurt en begin weer met de lijn. Eerst wat meer lijn van de reel af strippen, dit drijft mooi in het water naast me en vervolgens controleren of alle lijn vrij ligt voor de worp. Dan de zwiepen, zwieperdezwiep. Een plonsje bevestigt de plek waar mijn vlieg in het warme water belandt. Eén kort stripje is genoeg, een Bone zet meteen de achtervolging in. Even wachten, strip strip stop. De vis kantelt en huppatee! Hangen!

 

Hee Arubaman, blijft moeilijk he, jezelf fotograferen

 

Het blijft gaaf om ze voor je voeten weg te zien gaan na het terugzetten.

 

Uiteindelijk wordt deze middag een van mijn beste visdagen ooit. Bone 2 is een feit, een kwartier na de eerste ligt ook deze vis vlakbij de wal. En het blijft er niet bij, het wordt echt teen legendarische dag. Ik weet er nog 3 te landen. Een totaal van 5 vissen! Allemaal Bones tussen de 50 en 60cm. Wat een geweldige sessie is dit. Dat geloof je toch niet? Denk ik bij mezelf. Alle vijf op hetzelfde stuk, het is werpen (maximaal 3 keer) en vechten! Ik zou nog wat aan het fotowerk kunnen verbeteren, maar ach, dat is niet de prioriteit van het vissen. Het is pas 14.00 uur als ik de 5de Bone teruggeef aan de natuur. Nog geeneens 2 uur tijd, de helft van de tijd is een en al drill geweest.

 

onscherp, maar wel een zeer mooi formaat  And yet another one...... 

En nr.5, wat een absolute topdag!

 

Het nadeel van op dit tijdstip vissen is dat het bloedheet is. Ik zweet me helemaal suf en iets in me zegt dat het mooi geweest is. Ik ga er nog een keer voor, maar daarna naar huis neem ik mezelf voor. Dat is net iets te arrogant gedacht en hoewel ik na enig zoeken Bone 6 nog vind en hem zelfs aan de haak krijg weet deze vis zichzelf van de haak te ontdoen. Dagstand 5-1, het is mooi geweest.

Heel dik tevreden waad ik terug naar de kant en doorweekt van het zweet kom ik bij de auto.

 

Tegenover het Pekelmeer de ontzettend heldere en blauwe zee van Bonaire.

 

Nog even een plons in die geweldig mooie blauwe zee en ik ga op huis aan. “it doesn’t get any better than this”een oneliner van Rex die voor mij vandaag toch echt wel opgaat. Naast divers paradise blijkt Bonaire toch ook wel een zeer goede visbestemming te zijn, Trespassing rules! zou je ook wel kunnen zeggen….

 

Ik besluit zelfs dat ik zondag een rustdagje neem, maandag weer vol aan de bak en ik wil komende week ook maar eens proberen wat te duiken.

Reacties (0)
Aantal keer bekeken: 3502




Reageer op een constructieve manier of loop de kans dat uw reactie wordt verwijderd.

 


Gehost door: www.bletro.nl