Advertentie


 Laatste reacties
 Meest gelezen

 

 


Spro

Op jacht naar de arapaima Deel 2
Geschreven door Jeroen Otterloo
9 april 2007 01:00

De volgende dag besluiten we om ons kamp op te breken en naar een ander gebied stroomafwaarts te gaan. Onderweg genieten we van de pracht van het regenwoud en de vele vogelsoorten die hier rondvliegen. Vooral Theo is vooral geïnteresseerd in de vele Ara soorten die hier voorkomen. Ik maak even later voor het eerst kennis met de grey Riverdolphins die we later in de trip nog regelmatig zouden zien.

 

 

Soms sloofden ze zich voor ons uit.

 

Halverwege de tocht komen we plots een andere motorkano tegen. Het blijkt de groep van Arnout en Leo te zijn. Zij zijn al tien dagen in het gebied en komen net terug uit het oosten van het park. De vele sporen van stropers, zoals schubben en schedels van Arapaima’s, had hen doen besluiten om terug te keren. Wel had Leo daar een heel grote Arapaima weten te vangen. Wij werden gewaarschuwd om voorzichtig om te springen met de vissen en ze niet bij de buik op te tillen. Arapaima’s zijn grote sterke vissen maar heel gevoelig voor stress waaraan ze heel gemakkelijk, ook dagen later nog, aan kunnen overlijden. Wij nemen hun advies ter harte en na nog een aantal tips van hun te hebben ontvangen wensen wij elkaar succes en spreken af elkaar te bellen zodra we weer terug in Nederland zijn.

 

Het is alweer donker als we ons nieuwe kamp bereiken. Wij zijn net bezig om onze slaapplaats in te richten als ik iets uit Theo’s koffer zie kruipen. Ik waarschuw Theo. In het licht van onze hoofdlampjes zien we hoe een reusachtige spin, die ik herken als een Tarantula, zich langzaam uit de voeten maakt.

 

 

Zo ongeveer op ware grootte.....

 

Vanavond toch maar even extra aandacht aan ons muskietengaas besteden! De volgende dag bezoeken we diverse lagunes, maar nergens zien we een teken van Arapaima’s. Waarschijnlijk is de dalende waterstand hier de oorzaak van en zijn de Arapaima’s de rivier opgetrokken. Tegen de avond vinden we, in een buitenbocht van de rivier, tenslotte toch een paar Arapaima’s. Door een gebrek aan alternatief besluiten we ons de komende dagen op dit stuk te concentreren. Het vangen van aasvissen blijkt in dit “nieuwe” gebied ook moeilijker dan verwacht. "S morgens gaat het nog wel en kunnen we in het donker met een machete Tirada’s vangen, die dicht bij de oever liggen te slapen. In de middag moeten we opnieuw aasvissen vangen omdat we het aas vanwege de hoge temperaturen niet lang goed kunnen houden. Dit doen we meestal met een pennetje en een stukje vis als aas. Het vissen op de rivier valt erg tegen. Door de vele obstakels is het vissen op de bodem haast niet te doen. Drijvend vissen is vanwege de sterke stroming ook al geen succes. Uiteindelijk besluiten we om van af de kant, onder de top, te gaan vissen. Na vier dagen is een rog de enige vis die we gevangen hebben. Natuurlijk zijn we teleurgesteld maar de dolphins en apen, die ons met regelmaat met besjes bekogelen, maken een hoop goed. Wij zij nu ruim een week aan het vissen en moeten onze eerste Arapaimabeet nog krijgen. Wij staan in dubio of we ons oorspronkelijke plan moeten volgen, en verder stroomafwaarts moeten gaan, of dat we beter terug kunnen gaan. De nog steeds dalende waterstand en de berichten van Arnout, en enkele locals, doen ons uiteindelijk besluiten om rechtsomkeert te maken.

 

De volgende dag zijn we weer een groot deel van de dag bezig om ons vorige kamp te bereiken. Onderweg kopen we in een indianendorp een paar levende kippen en een grote tros bananen. Als we "s avonds zitten te eten komt Diego ons voorstellen aan Lorenzo. Lorenzo woont hier in de buurt, en is een van de beste vissers in dit gebied. Lorenzo zal ons de komende dagen gaan helpen bij het vangen van een Arapaima. Natuurlijk waren we hier heel blij mee en we spreken af om de volgende ochtend vroeg te vertrekken. Vroeg in de ochtend arriveren we bij de ingang van een voor ons nieuwe lagune. Om de lagune te bereiken moeten we eerst nog een flink stuk door een snelstomende en vol met bomen liggende beek roeien. Theo slaat twee keer bijna om en moet verder met een natte broek. Eenmaal op de lagune aangekomen peddelen we rustig de kanten langs.

 

 

Theo met de gids.

 

Nergens kunnen we een spoor van Arapaima’s ontdekken. Waarschijnlijk zijn ze vanwege de dalende waterstand de rivier opgetrokken. Op het eind van de middag proberen we het in de buurt van de lagune waar we de eerste dag geweest waren. Wij herkennen de lagune bijna niet meer terug . Het waterpeil is zo hard gezakt dat de lagune bijna droog staat. Tegen het donker zien we bij de uitlaat van de lagune een paar Arapaima’s rollen. Wij besluiten hier morgenochtend te starten.

 

Rond vier uur loopt mijn wekker af. Het is nog aardedonker want het word hier pas rond een uur of zes licht. Binnen tien minuten zijn we met de motorkano en twee Canadese kano’s op weg. Bij de lagune aangekomen gaan Diego en Lorenzo eerst aasvissen vangen met hun machetes. Theo, Jesus en ik wachten intussen rustig af. Binnen een uur zijn ze weer terug met voldoende aasvissen voor deze ochtend. Theo gaat samen met Lorenzo in een kano en ik met Diego. Het eerste uur zien we geen teken van de aanwezigheid van Arapaima’s. Dan, rond zeven uur, beginnen de Arapaima’s actief te worden. In de verte zie ik plotseling Theo met een kromme hengel in de kano zitten. Een ogenblik later zie ik de hengel weer rechtveren. Ik kan alleen maar raden wat er gebeurd is maar ik vermoed dat Theo zojuist een Arapaima verspeeld heeft. Intussen neemt de activiteit van de Arapaima’s steeds verder toe. Ik zie nu op diverse plaatsen regelmatig Arapaima’s rollen. Een kwartier later heeft Theo weer een Arapaima gehaakt. Ik zie Lorenzo als een speer naar de kant peddelen. Maar voordat ze de kant bereiken zie ik opnieuw de hengel rechtveren. Een kwartier later is het bij Theo alweer raak! Nu bereiken ze de oever wel. Ik zie Theo uitstappen om de dril vanaf de kant voort te zetten. Dan slaat het noodlot opnieuw toe. Opnieuw zie ik de hengel rechtveren. In de verte zie ik een hengel door de lucht vliegen. Ik vraag mij ondertussen echt af wat er allemaal aan de hand is. Tien minuten later zie ik Theo weer de kano instappen. Hij heeft net opnieuw ingegooid, als ik hem opnieuw aan zie slaan.

 

 

Theo met zijn hakken in het zand!

 

Alles lijkt nu goed te gaan en al spoedig bereiken ze de kant. Diego en ik besluiten om ook maar even een kijkje te gaan nemen. Als we bij Theo arriveren, ligt er een prachtige Arapaima uitgedrild voor de kant. Dit is voor ons beide de eerste keer dat we een Arapaima in levenden lijve zien en ik moet zeggen dat het prachtige vissen zijn! Als Theo en de vis een beetje bijgekomen zijn maken we snel wat foto’s.

 

 

Theo met zijn allereerste arapaima.

 

Om de vis niet te veel te belasten, besluiten we de vis niet te meten of te wegen. Gelukkig zwemt de vis meteen goed weg. Omdat Theo de laatste vis verspeeld had door een gebroken kevlar onderlijn, besluit ik mijn onderlijn te vervangen door een stalen onderlijn. Als we evenlater weer gaan vissen, ruil ik met Theo van gids. Ik heb veel meer vertrouwen in Lorenzo dan in Diego, die toch wel moeite heeft om langer dan vijf minuten stil te zitten. Op de plek waar Theo zijn aanbeten kreeg is geen activiteit meer. Als we een stukje doorvaren zien we een aantal Arapaima’s door de oppervlakte rollen. Op het moment dat er een vis in de buurt van de boot rolt gooi ik mijn aas vlak voor zijn kop. Er zijn nauwelijks tien seconden verstreken als ik een harde aanbeet krijg. Op het moment dat de vis de lijn heeft strakgezwommen sla ik zo hard mogelijk aan. De vis reageert in eerste instantie vrij rustig. Het lijkt wel of hij niet goed doorheeft wat er aan de hand is. Dan neemt hij een keiharde run van zón dertig meter. Lorenzo heeft inmiddels de kant bereikt, zodat ik de strijd vanaf de kant kan voortzetten. Ik kan de vis vrij gemakkelijk dichterbij trekken. Plotseling explodeert het water voor mijn voeten en neemt de vis weer tientallen meters lijn. Op dertig meter uit de kant komt de Arapaima volledig uit het water, en schud woest met zijn kop. Alles gaat goed, en nadat de vis nog een keer heeft gesprongen geeft hij de strijd op. Evenlater maakt Lorenzo een paar foto’s.

 

 

Jeroen met zijn allereerste arapaima

 

Gelukkig zwemt ook deze vis meteen krachtig weg. De activiteit van de Arapaima’s is inmiddels verder afgenomen. Het is nu negen uur en als ik evenlater Theo tegenkom besluiten we om te stoppen. Wij laten de Canadese kano’s achter op de oever en gaan met de motorkano terug naar het kamp.

 

Rond vier uur in de middag zijn we weer op weg naar de lagune. Diego en Lorenzo hebben die middag verse aasvissen gevangen. Op de plek waar ik vanochtend mijn Arapaima heb gevangen zijn nog steeds Arapaima’s aanwezig. Voorzichtig peddelt Diego tot vlak bij de Arapaima’s. Nadat ik ingegooid heb varen we weer een stuk achteruit om vervolgens doodstil af te wachten. Een kwartier later krijg ik plotseling een aanbeet. Na de aanslag neemt de vis tientallen meters lijn. Evenlater zet ik de dril vanaf de kant voort. Als de vis enige keren heeft gesprongen lijkt het er op dat ik de strijd gewonnen heb. Vlak onder de top doet de vis nog een ontsnappingspoging waarbij hij weer kopschuddend het water uit komt. Op dat moment schiet de haak los.

 

 

Het moment van losschieten op de foto, prachtige plaat van een treurige gebeurtenis, maar ja is dat ook niet het mooie aan vissen?

 

Later op de avond proberen we het nog even op de rivier. Duidelijk is te zien dat de Arapaima’s de lagune aftrekken. De waterstand daalt nog steeds met rap tempo en de lagune staat inmiddels grotendeels droog. In het toegangskanaal naar de lagune is de diepte nog maar tachtig centimeter. Op de rivier zien we enkele tientallen Arapaima’s in de buurt van het toegangskanaal. Het vissen valt vanwege de vele bomen in de rivier en de harde stroming niet mee. Als het om zeven uur donker wordt geven we het op en keren wij terug naar het kamp. Die nacht heb ik een onplezierige ontmoeting. Als ik midden in de nacht mijn bed verlaat voor een kleine boodschap stap ik met mijn blote voeten op iets wat ik niet direct thuis kan brengen. Na mijn hoofdlampje aangeklikt te hebben zie ik een grote spin het hazenpad kiezen.

 

 

Ongevaarlijk maar wel groot.....

 

Toch een beetje geschokken vertel ik mijn verhaal de volgende ochtend aan Raoul. Volgens Raoul ging het hier om een ongevaarlijke wolfspin. Toch doe ik voortaan mijn schoenen maar even aan.

 

Volgende week deel 3, het laatste deel van onze trip waar de grootste vissen in te zien zullen zijn....

 

Met vriendelijke visgroeten

Jeroen en Theo.

Reacties (4)
Aantal keer bekeken: 10981


1. Geplaatst door: robert spigt (16) op 29 december 2007 11:47

echt geweldig jongens:D ik heb zoveel docu's gezein over arapaima's, en als ik re 1 ding van heb opgestoken is het dat ze zeldzaam zijn, ookal zijn ze uitgezet (ja dat zou je neit zeggen, maar oorspronkelijk is de arapaima uitgezet als sportvis, maar mag hij afgemaakt worden doordat hij een bedreiging voor de andere vissoorten) puik werk hoor. stuur me een mailtje als het laatste deel is verschenen :zzz :grin 8)
rapporteer

2. Geplaatst door: MATTHI op 22 maart 2008 13:22

praghtige vissen :)
rapporteer

3. Geplaatst door: matthias ebo op 22 april 2008 11:32

mooi artikel :)
rapporteer

4. Geplaatst door: visserke op 20 mei 2008 11:13

vetzotte vissen zalig!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
rapporteer



Reageer op een constructieve manier of loop de kans dat uw reactie wordt verwijderd.

 


Gehost door: www.bletro.nl