Geluk dwing je af… 

Een mooie lentedag, de avond begon te vallen en het vistrio Sander IJkhout / Jorik van der Hoeven / Klaas Bolte was (zoals zovaak) aan de waterkant te vinden. Sinds enkele maanden zijn we een grote plas die in verbinding staat met de Rijn wat intensiever vanaf de kant gaan bevissen. Aangezien we niet de beschikking hebben over een boot, moeten we het hebben van de actie langs de kant. Gelukkig is er op windstille, warme dagen tegen de avond altijd wel wat te beleven langs de kant. Springende visjes en jagende baarzen waren dan ook meer regel dan uitzondering in deze tijd. Vol goede moed visten wij systematisch de kant af.

Sander (IJk) had nog niet van die goede ervaringen opgedaan in dit water, hij was al verscheidene malen mee geweest maar had nog geen vis kunnen haken, terwijl Jorik en ik toch al aardig wat snoek, baars en vooral snoekbaars hadden weten te landen. Maar vanavond zou aan deze slechte reeks van Sander een einde komen…

Na het eerste stuk van de kant te hebben uitgekamd, zonder aanbeten helaas, liepen we wat verder richting het stuk waar de Rijn en de plas samenkomen. Jorik en ik zagen wat baars jagen, en bleven nog wat hangen om een paar van deze gestreepte vrienden te kunnen vangen. IJk zag hier echter geen brood in en besloot door te lopen naar het uiterste puntje van de kant, alwaar de Rijn haar intrede deed. IJk en ik besloten van hengel te wisselen, omdat ik de baars achter de schubben zat en hij een wat lichtere spinhengel tot zijn beschikking had. Zo gezegd zo gedaan, en IJk vertrok met mijn spinhengel, bewapend met mijn zilverkleurige Vibrax 5 richting inlaat.

Nog geen minuut later hoorden Jorik en ik vanachter een boom een luidkeels ‘Hangen!’. Omdat dit IJks eerste vis zou betekenen in dit water, snelde ik mij naar de plaats van handelen om getuige te kunnen zijn van deze vangst. Eenmaal hier aangekomen, en de stand van mijn hengel in combinatie met de gierende molen in ogenschouw genomen, kon ik IJk niets anders mededelen dan dat het volgens mij om een zeer zware vis moest gaan. Glunderend van trots, maar toch ook enigszins bevend van spanning en angst om de vis te verspelen (wat ons tot op heden nog steeds erg goed afgaat), ging IJk het gevecht met de snoek aan. Jorik was intussen ook op de plaats des (on)heils aangekomen en moest zich aansluiten bij mijn constatering dat het een beste vis betrof.

De vis gaf zich zeker niet zomaar gewonnen, mijn toenmalige ABU BM-serie hengel uitgerust met Cardinal-pro molen en 14-ponds fireline hadden het zwaar te verduren. De ene run volgde de andere in een rap tempo op en de vis legde in dit geval duidelijk de visser haar wil op. Na 5 minuten hadden we nog steeds geen glimp van de snoek gezien. Plotseling was er geen beweging meer in de lijn te krijgen; de snoek had zich vastgezwommen, een meter of 15 uit de kant. Een beetje beteuterd en zwaar teleurgesteld keken wij elkaar aan: wat nu te doen? Gelukkig had Jorik een waadpak aan, hij zou wel even met hengel en al het water inlopen in de hoop de lijn van het obstakel te kunnen ontdoen. Dit bleek een onmogelijke opgave, aangezien het vanaf de kant snel dieper werd. Na 4 meter kwam het water al tot aan de tepels, zullen we maar zeggen…

Dat was poging nummer 1 en we zaten nog steeds muurvast. Inmiddels werd het vangen van deze snoek nog een hele opgave, en ons gestunt bleef dan ook niet geheel onopgemerkt; een groep mensen die met een hondentraining bezig was kwam nieuwsgierig aangelopen en volgde het schouwspel op de voet. Nu werd het echt spannend! Jorik was niet voor 1 gat te vangen en verrichtte een ware heldendaad: kleren uit en het water in! Stel het je even voor, het is 13 juni, het is het hele voorjaar echt koud geweest en nu, na de eerste warme dagen van het seizoen, besluit deze idioot (sorry Jorik) een frisse duik te nemen in het werkelijk erg koude water, slechts gekleed in een (helaas) nietsverhullende zwarte onderbroek! Dat die snoek er niet als een dolle vandoor is gegaan is voor mij een raadsel…

Maar goed, feit is dat door deze actie de lijn vakkundig door Jorik vanachter het obstakel kon worden verwijderd. De lijn had echter al die tijd slap gelegen en wij waren er dan ook van overtuigd dat ook deze snoek aan onze neus voorbij was gegaan. Echter het tegendeel bleek waar te zijn: Jorik schreeuwde vanuit het water dat hij nog weerstand voelde aan de andere kant van de lijn. Ik had toevallig de hengel in mijn handen, en dit was voor mij het teken om als een razende de lijn weer strak te draaien, om vervolgens de hengel weer aan IJk te geven die de dril na 10 minuten oponthoud weer kon voortzetten. Het was echt een strijd op leven en dood, waarbij de snoek zich nogmaals vastzwom, maar gelukkig was het ditmaal slechts van korte duur. Na 20 minuten vanaf het begin van de dril zagen we dan voor het eerst de vis die het ons zo moeilijk had gemaakt: een prachtige dikke snoek van, naar later bleek, 113 centimeter! Maar de vis gaf zich nog niet gewonnen en opnieuw volgden er enkele runs de diepte in. Nu we wisten wat er precies op het spel stond waren dit hoogstwaarschijnlijk de meest spannende momenten uit onze ‘viscarrières’. Hoopvol keken Jorik en ik naar IJk terwijl we hem hartstochtelijk aanmoedigden. De snoek verscheen steeds vaker aan het oppervlak, wat een goed teken was want dit duidde op vermoeidheid. Nou moet ik eerlijk zeggen dat ook IJk er niet meer topfit uitzag… maar het einde kwam in zicht!

2 Minuutjes later was het Jorik, nog steeds gehuld in slechts zijn onderbroek, die de snoek op professionele wijze uit het water wist te tillen. Onze reactie was uiteraard goed voor te stellen: wat een vis!!! Blijdschap maakte zich meester over ons drieën, want het was een waar staaltje teamwork dat deze vis boven water heeft gekregen. Mijn spullen, IJk die het leeuwendeel van het werk op zich had genomen en Jorik die op krankzinnige wijze de vastgelopen lijn wist te bevrijden. Na het meten van de lengte (113 cm), het schatten van het gewicht (ca. 30 pond) en het maken van een prachtige fotosessie, werd de snoek weer in perfecte staat teruggegeven aan het water.

Het was nu bijna 8 uur ‘s avonds, de dril had ruim 20 minuten geduurd en een schitterende snoek opgeleverd. Onze dag kon niet meer stuk! Terwijl we nog zaten na te genieten van deze prestatie, kwam het idee in mij op om de lijn eens te controleren na de vastloper. Ik ging met mijn hand over de lijn, en inderdaad kwam ik op ongeveer een halve meter boven het staaldraad een behoorlijk braam tegen in de lijn. Op halve kracht gaf ik eens een ruk aan de lijn en: hij knapte onmiddellijk!!! Toen ik dit aan de jongens liet zien konden ze het haast niet geloven. Geluk dwing je blijkbaar toch gewoon af… 

Klaas Bolte.

Sander en Jorik met de snoek die ze min of meer samen vingen.

Nogmaals Sander met de fraaie snoek.