14 maart 2003.

De afgelopen weken weinig tot geen tijd gehad om te vissen. Snoeken mag niet meer en snoekbaarzen met pluggen van 25cm is ook niet in de mode.

Vandaag dus maar eens een poging om al verticalend een paar snoekbaarsjes te vangen. Sven was de gelukkige die mee mocht en om half 10 vaarden we de haven uit. Ons doel lag een kilometer of 10 verderop. Een mooie haven aan een kanaal moest het gebeuren.

Gisteren en eergisteren me blind gekocht aan allerlei shadjes, loodkoppen, dunne gevlochten lijn, kleine dregjes enz..... 150 euri lichter en een paar kilo zwaarder gingen we op pad. In de haven lag al een bootje te snoekbaarzen, toen de mannen ons zagen waren ze snel verdwenen. Was geen zuivere koffie volgens mij. Maar goed, wij aan de gang met onze shadjes en op een paar stukjes vuil na kregen we geen vis omhoog.

Op het kanaal zelf bij een oude aanlegsteiger zag ik veelbelovende dingen op mijn dieptemeter. Mooie banaantjes deden me de boot stoppen. De wind was behoorlijk aangewakkert en met moeite was het allemaal onder controle te houden. Maar de bananen waren vegetarisch en aanbeten bleven dan ook uit. Met gezwinde spoed gingen we terug naar een dode arm aan de rivier. Daar was altijd wel een snoekbaarsje te vangen...... Maar dan niet vandaag. Kwam nog een bekende snoekbaarsvisser tegen met gasten aan boord en die kon ze ook maar mondjesmaat vangen. Kreeg een prima tip over de nieuwe Mans shadjes en om zijn woorden kracht bij te zetten tikten de mannen in korte tijd 2 snoekbaarsjes op die dingen omhoog. Het kon dus wel. de snoekbaars zat 15 meter diep. Toevallig had ik die shadjes gisteren gekocht...... Ook maar gemonteert en een paar kilometer verderop in een diepe kom geprobeert. Helaas werd de wind zo heftig dat er niet meer gecontroleert te vissen viel. Om 3 uur staakten we deze poging en keerder we huiswaarts. Komende week doe ik op andere plekken nog een paar pogingen om me het verticalen een beetje eigen te maken. Rivierplassen moeten me dan een aantal snoekbaarzen op gaan leveren.

Dit zochten we, maar vonden het helaas niet.....

18 maart 2004.

Vandaag samen met Jan en Lucien (ervaren snoekbaarsvisser) op stap in mijn boot. We kozen voor een moeilijk water. De grote rivier met daaraan wat zandplassen. De weersvoorspelling beloofde niet veel goeds. We besloten dus maar om vroeg op pad te gaan in de hoop de eerste uren droog te vissen.

Om half 8 lag de boot te water en konden we onze weg gaan zoeken naar een plas. De rivier zelf was al voorzien van forse golven door de varende tankers, sleepboten en andere grote beroepsvaart. Na een roerige vaart van een minuut of 20 kwamen we bij een plas aan. De dieptemeter beloofde leuke dingen en snel gingen de shadjes naar beneden. Eerst op 6 meter, toen op 7, toen 8 en steeds dieper totdat we de snoekbaars zouden vinden. De boot was nog redelijk goed te controleren maar aanbeten bleven uit. Tsja, dan ga je eens een shadje wisselen, je vaart een stukje door, en wie zien we daar.....??? Een visser! Leuk, ff vragen of hij al wat heeft. Maar helaas, de “visser” kwam al naar ons toe en stelde zich voor als een beroepsvisser. Lange netten in zijn boot, en we hadden op afstand al gezien dat er al de nodige in waren gegaan. Bij de ingang van de plas stond een bordje met verboden toegang. Dat kwam de overigens jongeman in kwestie nog even melden en tevens dat de boete voor ONS 250 euro zou bedragen omdat HIJ er wel mocht vissen en WIJ niet. Wat moet je dan??? Weggaan en ergens anders opnieuw beginnnen dus. Want het leek er echt op dat wij fout zaten op zijn plasje. Wat een ellende. Het gas ging open en we zochten een ander gat. Dat werd snel gevonden en daar zagen we ook op de dieptemeter grote scholen vis. Maar veel kleine vis, leek wel voorn of kleine baars. Geen aanbeten in ieder geval. Pas na een half uur was het Jan die een dreun op zijn hengel kreeg en even met een kromme hengel mocht zitten alvorens de snoekbaars los schoot. Kort daarna Lucien die wel een snoekbaarsje wist te landen op een bruin shadje. Ik kreeg een klein tikje maar miste. Het schoot allemaal niet erg op. De wind werd harder en harder en we moesten wederom verkassen. Een mooie inham werd de derde stek, maar daar was het niet diep genoeg. 4 meter en verder ging het niet. Aanbeten bleven ook daar uit. We moesten terug naar de haven waar we getrailerd hadden. Misschien dat daar wat te vangen was. De golven waren inmiddels een dikke meter hoog geworden. Eigenlijk gekkenwerk maar de boot kon het karwei wel aan. Knallend over de golven met een flinke gang tussen de tankers door bereikten we de haven. Daar was het Lucien die een snoekbaars wist te vangen alvorens de Rijkspolitie te water langs kwam. Deze controleerden onze papieren maar vooral of we geen vis in bezit hadden. Papieren waren uiteraard in orde en snoekbaars hadden we niet in ons bezit zoals altijd. We werden wel gewaarschuwd voor de naderende storm en min of meer vriendelijk verzocht om weg te gaan van het water. Om 12 uur stonden we met zijn drietjes met veel moeite door de harde stroom en zijwind de boot op de trailer te hijsen. Het was een avontuur op zich zonder veel vis. Maar afgezien van de wandelende nieren van Lucien en mijn natte kop door het hoge opspattende water was het lekker om er weer eens even uit te zijn. ik geef de moed niet op en ga er volgende week nog wel een keer op uit om snoekbaars te vangen.

Lucien met een snoekbaars welke hij wist te vangen in de storm in een haventje.