|
Lastig, een verjaardag van een schoonmoeder gooit roet in het eten. Waar een wil is, is een weg en we besluiten gewoon heel vroeg te gaan en om 11 uur weer in te pakken.
Voor 7 uur zitten we op de stek. Een volle maan zorgt voor de benodigde verlichting. Toch valt het niet mee om alles op te bouwen en de panharingen, sardines en makreel op de gewenste plek te krijgen. Een harde wind vol op de kop help daarbij ook niet. Ik verlies wat aasvissen tijdens het inwerpen, “its all in the game”. Dennis krijgt voortdurend piepjes door de harde wind. Dan ineens blijkt zijn waker strak tegen de hengel te staan. Een aanbeet? Blijft lastig met die harde wind. Ik klik eigenlijk per ongeluk zijn waker van de lijn. Die krult op dat moment haastig van de molen. Dennis haalt door. Er hangt iets aan de andere kant van de lijn. Snel pak ik een zaklamp en de benodigdheden om de vis te landen, onthaken en fotograferen. De vis komt snel naar de kant toe. In de schemer zie ik een dikke witte buik. Weer geen snoek dit keer, maar een mooie snoekbaars, die de sardine onweerstaanbaar vond. Ik schep de vis. Ze is eenvoudig van haar ene dregje ontdaan. Dennis pauzeert even met de snoekbaars van ruim 81cm voor de camera en dan mag ze weer terug.
Voor ons volgens mij de eerste vis in het donker met doodaas in de winter dan.....
Voortdurend geven onze optonics signalen af. We kunnen ze eigenlijk net zo goed uitzetten en naar de wakers kijken. Toch lijken we valse zekerheid te willen hebben door ze aan te laten staan. Zeker in Dennis zijn lijnen zitten behoorlijke bochten. We vragen ons af of dat niet ten kosten gaat van de gevoeligheid van de beetregistratie. Dan zie ik dat Dennis zijn lijn een keer om de hengel gedraaid is. Dat is snel opgelost. 10 minuten later, juist op die hengel, geeft de beetmelder een serie snelle piepjes. De waker loopt op en Dennis aarzelt niet en slaat aan. Weer wordt de aanbeet verzilverd, dat is een periode lang wel anders geweest. De vis blijft weliswaar diep maar kan eigenlijk niet het gewenste gewicht in de strijd gooien. Dennis denk nog even dat deze vis een stuk groter is dan zijn vroege snoekbaars. Weer zie ik de kenmerkende witte buik van een snoekbaars. Deze greep een halve makreel; hoezo mietjes! Ook deze snoekbaars is met een enkele dreg gehaakt en snel bevrijd. De opkomende zon geeft prachtig licht om deze 82 cm lange dame te fotograferen.
Prachtige vis, niets mis mee
Nog 90 minuten. Zou er nog tijd zijn om mijn eerste vis van het jaar te vangen? Helaas is er nooit genoeg tijd. Geen eerste vis voor 2012 voor mij vandaag.
Snel inpakken en wegwezen. We moeten bij een smal bruggetje nog even op wat hardlopers wachten…het duurt toch wel even voordat er iets meer dan 1000 over dat smalle bruggetje gekomen zijn. Gelukkig staat dit hardloop evenement morgen in de krant en kunnen we het aanvoeren als bewijsmateriaal om te verklaren waarom we zo laat zijn.
Als ik een paar dagen later de foto’s van Dennis krijg en ik ze langs elkaar leg, valt mij meteen iets op; een snee in de kop van de snoekbaars..op beide foto’s wel te verstaan! Overduidelijk dezelfde vis en dat zo snel achter elkaar. Wel een beetje onnauwkeurig gemeten. (ik moet maar eens beter het artikel van Frans lezen…)
|
Aantal keer bekeken: 1816