Advertentie




 Laatste reacties
 Meest gelezen

 

 


Spro

Divani's Fishing Stories - deel 11
Geschreven door Dirk van Nieuwenhove
8 februari 2019 18:00

Beste Visvrienden,

Na enige omzwervingen in die prachtige veenplassen, vissend tussen het ruisende riet en het zwarte veen, kastelen van huizen en legakkers met vakantiehuisjes werd het hoog tijd om opnieuw mijn geliefde polder te bezoeken. De zin om er eens flink tegenaan te gaan met kleinere aasjes, peuterend onder brugjes en langs overhangende takken, minutieus elk hoekje van een inhammetje bestoken en bij elke slag aan de slinger die harde tik verwachtend … ja, dat zag Divani helemaal zitten! Helemaal verlekkerd en met alle visgerief al ruimschoots een week op voorhand klaargemaakt, wachtte ik op die langverwachte visdag in de polder.

Wegens onvoorziene omstandigheden moest ik die laatst geplande visdag van 2018 helaas aan me voorbij laten gaan, met veel spijt in het hart. Dat kunnen jullie best begrijpen! Gelukkig hadden we al eerder een (tweede) leuke visdag gepland samen met twee topgozers: Martijn en Dennis. Men kan zeggen over ‘social media’ wat men wil. Zie het als een vloek of een zegen, in ons geval is het een zegen want anders had ik deze vrienden misschien nooit ontmoet! Dus enkele weken geleden ging het gebeuren. Het wispelturige weer deed me twijfelen aan stekkeuzes, aanpak, welke aasjes in te zetten. Koning Winter leek met rasse schreden onze natuur naar zijn hand te zetten en vloeibaar goud in ijs te veranderen. Ik weet niet hoe het met uw gemoedstoestand zou zijn maar vast water is nu niet bepaald bevorderlijk voor mijn humeur! En dan kwam dat verlossend weerbericht: regen, wind maar 6-7 graden boven nul en geen nachtvorst gedurende de dagen voor de geplande visdag. Zoals een wijs man tegen me zei: we gaan het meemaken!

Al vroeg ging de wekker en wegens de kortere dagen kon ik voor een keer wat langer uitslapen op een zaterdagochtend. Snertweer begeleidde me richting de geplande stekken. Helaas zorgde datzelfde snertweer ook voor de nodige ongevallen op de heenweg dus met een half uur vertraging kwam ik toe op de afgesproken plek. Dennis en Martijn waren al duchtig aan het vissen dus was ik reuze benieuwd naar hun ervaringen. In deze periode van het jaar zijn de eerste twee uren en het laatste uur voor zonsondergang immers vaak het productiefst en daar had ik al een half uur van gemist. “Sneller dan Speedy Gonzalez” stond ik gepakt en gezakt aan de waterkant waar ik hartelijk begroet werd! Ik werd dan ook best vrolijk om te horen dat er op die relatief korte periode die ik miste al enkele vissen gevangen werden!





Martijn zijn schitterende samenvatting van de essentie van ‘polderen’

Snel werd de aanpak voor vandaag besproken: vaart maken, niet treuzelen en doorgaan! Een paar worpen hier en een paar worpen daar om vervolgens te verkassen naar de volgende poel. Geen gemillimeter, een gemiste vis niet blijven bestoken! Levert het niets op dan zouden we verkassen naar andere visgronden. Genoeg getreuzeld nu: tijd om te vissen!

Mijn allereerste worp met een zelfbouw bucktail chatterbaitje leverde meteen actie op. Een goudgele flits lichtte op maar helaas miste deze snoek het aasje. Enkele vruchteloze worpen volgden dus besloot ik het een poeltje verder te proberen. Terwijl mijn vizier zich richtte op een mooie kruising hoorde ik een brul: ‘Vis! Ach, een snoekje … wacht eens, neen?! Dit … dit is een baars!’ En wat voor één?! Dennis had met zijn oeroude Ondex spinner een werkelijk kasteel van een polderbaars gehaakt en na een korte maar hevige dril kon deze moddervette baars vakkundig geland worden. De aanblik van dit wondermooi schepsel der natuur maakte me sprakeloos, en niet alleen mij! Zelf staat mijn polder PR al dik 20 jaar lang op 40cm maar dit was groot, monsterlijk, een baars die niet zou misstaan op een van de grote rivieren met een buik … Echt zo dik als een baksteen, in prima conditie en volgevreten alsof hij net een 7-gangen menu in sneltempo had verorberd.





Dennis met een 44cm polderbaars uit +/- 40cm water, Martijn geniet volop mee!

De nodige foto’s volgden en drie volwassen mannen stonden kinderlijk blij met een grijns tot achter hun oren te genieten van al dit moois! Wat een BAK! Dit had ik nog nooit eerder meegemaakt in de polders die ik bevis maar zo nu en dan word je er niet gewoon verrast maar simpelweg overweldigd door wat er in die relatief kleine en vooral erg ondiepe slootjes rondwaart. De toon was gezet: dit zou een dag voor de geschiedenisboeken worden! Het lijkt misschien grootspraak maar dat is het allerminst!

Poel na poel leverde nu actie op. En opmerkelijk maar consequent misten we allen aanbeet na aanbeet. Het leek een gekkenhuis! Overal katapulteerden talloze blankvoorntjes zich de lucht in, met enige wanhoop in hun blik, hopend aan de vele snoekenbekken te ontsnappen. Helaas, een waar vreetfestijn speelde zich voor ons af met kolken links van ons, kolken rechts van ons. Maar vis haken bleef een uitdaging. Dennis had ons even getoond hoe het moest dus konden Martijn en ik niet achterblijven. De missers stapelden zich echter op en op een gegeven ogenblik bleek Martijn al 9 gemiste aanbeten te hebben na … dik 2 uur vissen. Nauwelijks te geloven dat er geen enkele bleef hangen!

Na het zoveelste verspeelde aasjes had ik er even de pest in en besloot ik een stukje terug te wandelen terwijl Dennis en Martijn zich duidelijk wel aan het voorop gestelde plan hielden dus verdwenen ze richting einder. Na die ene misser had ik welgeteld 1 snoek gehaakt en na enkele kloppen van de kop weer gelost. Maar in datzelfde stukje sloot joeg een minstens even groot exemplaar de wanhopige voorns alle kanten uit. Meerdere snoeken die jagen op een stuk van geen 10 vierkante meter. Ik telde er op een gegeven moment zelfs 3. Daar moest toch eentje van te vangen zijn, zou je dan denken. Makes sense, right?! En plots kreeg ik die verlossende tik en na een korte dril kon ik een mooie zestiger onder het kinnetje grijpen, onthaken, meten en terugzetten. Opvallend was dat de aanbeet wel zéér fel was maar de snoek tijdens de dril eigenlijk nauwelijks een ontsnappingspoging ondernam, iets wat we alle drie ervaarden die dag.

Na deze vangst besloot ik even een heel stuk over te slaan en me terug bij Dennis en Martijn te voegen. Een klein bruggetje dat in het verleden al vaker garant stond voor een mooie vangst bleek echter even te mooi om over te slaan. De tweede worp onder het bruggetje leverde een zichtbare aanbeet op van, wat achteraf een mooie tachtiger bleek te zijn. Met grote vreugde hield ik de vis even omhoog want in de verte zag ik Dennis en Martijn mijn kant op komen. Teken gevend dat ze het gezien hadden besloot ik de snoekdame terug te zetten. In twee jaar tijd mijn tweede snoek vanonder een brugje: een unicum! Nummer 4 zorgde gelijk voor de mooiste aanbeet van de dag in dit glasheldere water!

Na even bijgepraat te hebben, besloten we terug naar de wagens te stappen en een eind te verkassen. Ja, al vissend leg je afstanden af en voor je het weet ben je zomaar enkele kilometers van je wagen verwijderd. Op de terugweg besloten we nog hier en daar een gemiste snoek aan te werpen en bij een van deze pogingen eindigde een van mijn favoriete bucktailspinnerbaitjes onder de brug buiten bereik van de kunstaasredder. Dennis toonde echter even zijn werptechniek vanop het brugje zelf en met een zwaai haakte deze de spinnerbait en kon ik mijn favoriet aasje recupereren. Niet voor lang zou later blijken maar toch: het loont om te investeren in kunstaasredders, ook in de polder. Zelf gebruik ik het exemplaar in de foto voor het vissen met spinners met enkele dreg en aasjes zonder dreggen omdat deze netjes de wartel of de speld grijpt waar bijvoorbeeld mijn Jan Jeucken kunstaasredder vooral geschikt is voor aasjes met dreggen. Beiden hebben een aardige duit gekost maar hun aankoop in het veelvoud teruggewonnen!





Ga nooit op pad zonder kunstaasredder in obstakelrijk water

Het werd stilaan tijd voor een broodje en een warme drank. De hele tijd in een stevige windkracht 6 staan werpen eist ook zijn tol, ondanks de beschutting van de aanwezige wilgen en populieren. Nog een worpje en dan zouden we naar de wagen gaan om samen ons middagmaal te nuttige in de wagen. En weer bleek Dennis een knoepert van een baars aan de haak geslaan te hebben. Martijn en ik keken mekaar aan met een blik van ‘Het zal toch niet weer …’ Jawel hoor! Een dikke dertiger werd kortstondig aan deze ondiepe polder onttrokken, op de gevoelige plaat vastgelegd en netjes weer teruggezet. Het kon niet op vandaag! De peutersnoek die net aan de oever van de spinnerbait rolde zorgde gelijk voor de kleinste snoek die ik er tot op heden op gehaakt had.





Een dikke dertiger zag wel wat in Dennis zijn oeroude Ondex spinner

Na het nuttigen van een uitgebreide lunch, het grappen en grollen tot groot jolijt van allen, werd het toch eens tijd om een snoek te vangen. Dat was namelijk voor elk van ons al even geleden. Zo snel als de visdag startte, zo snel viel alles stil. Na het verkassen leek het alsof de sloot leeg was, geen aasvis te bespeuren, geen jacht van snoek meer, niks … Stilte voor de storm?

Ik had alvast besloten om dichter bij Dennis en Martijn te blijven om zodoende de nodige foto’s te kunnen nemen. Na ik schat een tweetal uren van wapenstilstand kwam er plots weer schot in de zaak. Dennis opende de debatten met een mooie snoek op de Ondex. Soms maken we het onszelf echt te moeilijk, daar ben ik stellig van overtuigd!





Dennis was ‘on fire’ met de Ondex

Niet veel later mocht Martijn poseren met een prachtige snoek, eveneens op de spinner! Kennelijk was de keuze voor de Ondex (ook Martijn was overgeschakeld, en groot gelijk had hij!) de juiste!





Martijn met een vette polderdame

Niet veel later verschoten we ons een bult! Een droge tik, mis, nog een tik en Dennis stond alweer met een kromme spinhengel in zijn handen. Zou dit opnieuw een giga-baars zijn? We keken reikhalzend uit naar het moment waarop de vis het wateroppervlak doorbrak. Baars! Euhm, neen toch?! Een mooie zeelt had Dennis zijn Ondex spinner gegrepen en was net buiten de bek gehaakt. Een roofbrasem had ik zelf al eens eerder gevangen in de polder maar een zeelt, neen … veel gekker moest het vandaag niet worden!





Een dikke veertiger zag wel wat in de Ondex spinner

Op korte tijd werden nu meerdere snoeken en snoekjes gehaakt. De bijtperiode was opnieuw begonnen. Dat ik zelf niet 1 aanbeet meer kreeg, deed geheel niets af aan het plezier dat ik beleefde! Crossend van links naar rechts om beide heren op de gevoelige plaat vast te leggen deed me diep vanbinnen enorm genieten want een dag als vandaag had ik op voorhand met geen enkel scenario durven voorspellen!





Netjes catch and release, zo hoort het Martijn! Duim omhoog!

De snoeken wisten van geen ophouden en in tegenstelling tot deze ochtend toen we gek werden van de talloze missers, lossers, … bleven de snoeken nu wel gehaakt. Weer was het Dennis die met een prachtig gekleurde snoek mocht poseren voor de lens.





Wind, regen, prachtige poldersnoek en een gelukkige visser!

Even later ving Martijn zijn beste van de dag en werd het tijd om afscheid te nemen. Andere verplichtingen maakte een eind aan een fantastische dag in een al even schitterende omgeving. Ik besloot nog even door te vissen met nog een kleine drie kwartier aan daglicht te gaan. Na het afscheid nemen en de plechtige belofte om dit spelletje snel te herhalen, gingen we elk onze weg en viste ik nog een klein uurtje door. Net toen ik er stilaan de brui aan had gegeven en plannen maakte om me opnieuw richting ons Belgenlandje te begeven knalde er een mooie zeventiger op het bucktailspinnerbaitje en kon ik de dag moe maar enorm voldaan afsluiten. Terug bij de wagen zag ik dat Martijn inmiddels een mooi bericht op facebook had gepost en fier als een gieter kon ik hem corrigeren met de melding dat het eindtotaal van onze visdag toch net dat eentje hoger lag. Veel maakte het niet uit, het was geweldig!





Wederom gefopt door de Ondex, Martijn in zijn nopjes

En dat we dit gaan herhalen, dat staat vast als een huis boven water! De verslagen over deze visdagen volgen de komende weken dus tot dan …

Vang ze!

Reacties (1)
Aantal keer bekeken: 1055


1. Geplaatst door: evanderperre@telenet.be op 12 februari 2019 18:32

Prachtig geschreven verslag.Mooie foto’s.Je hebt met je vissersvrienden zichtbaar een heel fijne dag gehad. Doe zo voort. Oma.
rapporteer



Reageer op een constructieve manier of loop de kans dat uw reactie wordt verwijderd.

 


Gehost door: www.bletro.nl