|
Weken- ja zelfs maandenlang hebben we ernaar uitgekeken. Onze vistrip van 2 weken naar Zweden. Voor mij is het alweer de vijfde keer en Rob gaat voor de tweede maal. Op het moment dat wij afscheid nemen van de vrouwen kunnen we nog niet bevroeden wat ons allemaal te wachten staat. We hebben alle zaken op orde. De boot met alles erop en eraan is piccobello op orde. Het materiaal, van hengel tot wartel en van plug tot planerbord is op oorlogssterkte. 
Alles op orde, laat ze maar komen! Er is eigenlijk maar 1 minpuntje cq vraagteken: Rob’s dochter moet ’s maandags geopereerd worden aan haar maag en da’s niet leuk natuurlijk. Wij zijn beiden echter optimist en rekenen op een goede afloop. Dit jaar verblijven we 1 week aan een groot meer waar we alle dagen naar hartelust kunnen trollen met door Rob zelf gemaakte planerborden. De visboot kan in het water blijven liggen en dat levert veel visuren op. De 2e week hebben we een huisje aan een klein meer vanwaar we diverse goede vismeren in korte tijd kunnen bereiken. We zien dagelijkse reistijd als verloren vistijd, dus houden we dat het liefst zo kort mogelijk. De heenreis van bijna 1300 kilometer verloopt vlekkeloos. Niet één file en zelfs de veerboot tussen Duitsland en Denemarken vertrekt precies op het moment dat wij arriveren. Rond het middaguur arriveren we in Bengtsfors, waar we eerst de plaatselijke viswinkel nog even met een bezoekje vereren. We rijden ook nog even langs visgids Tommy maar die is niet thuis. Snel door naar ons huisje, waar we rond 13.30 uur arriveren. Volgens de voorwaarden mogen we om 15.00 uur het huisje in maar aangezien we nog een paar uurtjes willen vissen laden we alle meegebrachte goederen over van de VW-bus in ons onderkomen. Even later arriveert onze “gastvrouw” Margaretha. Ze heeft er totaal geen moeite mee dat we al bezit hebben genomen van het huisje. We wisselen de nodige informatie uit en ze wijst ons de plaats waar we de boot aan kunnen leggen. Zo gezegd, zo gedaan en even later gaat onze Sylvan bij de dichtsbijzijnde trailerhelling te water. Rob rijdt de auto en de trailer terug en ik vaar met de boot naar het huisje. Nadat alles in orde is gemaakt tuigen we enkele hengels op en besluiten nog enkele uurtjes ons geluk te beproeven in de buurt van ons huisje. We jerken een uurtje zonder resultaat en ook een korte trolsessie zonder planerborden levert niets op. Aangezien het weer inmiddels erg slecht geworden is besluiten we vroeg te stoppen. 
Uitzicht over een kletsnat meer vanuit onze stuga. We hangen onze (regen)kleding te drogen, eten een lekker hapje en gaan vroeg onder de wol. Morgen gaan we het grote water op en de weersverwachting is gunstig, zodat we hoopvol gestemd zijn. De 1e visdag De volgende morgen is Rob als eerste om even na 7.30 uur op. Beiden zijn we goed uitgeslapen en om 9.00 uur kunnen we starten met onze eerste echte visdag. Wat dan volgt lijkt meer op een spannend jongensboek. Het weer is ideaal. Half bewolkt met een lichte bries uit het zuid-oosten. De eerste 2 uur verlopen rustig. We trollen in zuidelijke richting op het grote meer en het is Jan die als eerste aan de bak mag. Een donkere tachtiger heeft de blauw-zilveren Strike-Pro te grazen genomen. Deze in Zweden ‘standaard-maat’ komt snel binnen en mag op de foto.  De eerste van onze vistrip. We trollen verder en de kilometers glijden onder onze boot door. Even voor 12.00 uur komen we bij een grote baai en Rob stelt voor er in te varen. Wie weet zit er wat. Amper 2 minuten later blijkt ie gelijk te hebben. Ook zijn Strike-Pro is het slachtoffer van een brute aanval, maar de wijze waarop deze vis tekeer gaat duidt op een veel grotere vis. Met grote snelheid speert de vis eerst naar links en even later naar rechts. Vele meters lijn worden van Rob’s reel gescheurd en zelfs de backing komt in zicht. Het wordt buigen of barsten wanneer Rob de slip bijna helemaal dichtdraait. Gelukkig verliest de vis het en kan Rob een aantal meters lijn winnen. We kijken elkaar vragend aan. Wat zou er in Godsnaam aan de lijn hangen?: Zalm?, forel?, grote snoek? Enkele minuten later krijgen we het antwoord: een metersnoek waarbij de achterste dreg aan de zijkant bij de kieuwdekselrand vast zit en de voorste dreg in het scharnier is vastgeslagen. Dit verklaart het vreemde gedrag van de snoek. Ik land de mooi getekende snoek die voor Zweedse begrippen erg licht van kleur is. Precies 1 meter lang is ze en een glunderende Rob gaat vandaag voor de eerste keer op de foto. 
De eerste meter voor Rob. Precies 1 meter rond. Het reanimeren valt niet mee. De snoek heeft zich helemaal leeg geknokt en ondanks het koele water van bijna 18 graden duurt het lang voordat ze haar krachten hervindt. Een welgemeende felicitatie mijnerzijds aan Rob bekrachtigt deze eerste meter en ik complimenteer Rob met zijn voorstel om deze baai ‘even’ aan te doen. We gaan verder met trollen en de vissymbolen die we regelmatig in beeld krijgen bevestigen ons vermoeden dat er hier meer moeten zitten. De Lowrance visvinder lijkt af en toe wel op een bananenplantage. Ik moet aan de woorden van Marco Groenenberg van Evin denken die kort voor mijn vakantie de opmerking maakte: “Wie heeft er nou ooit van z’n leven op zijn visvinder ‘grote bananen’ in beeld gezien? Nou Marco: ik zou zeggen, kijk maar eens naar de bijgevoegde foto en wees er zeker van dat we er deze dag vele tientallen zo niet enkele honderden van gezien hebben. Vaak in rotten van 4 of 5!! 
Genoeg bananen Marco? Kort na Rob’s metersnoek vangen zowel Rob als ik beiden een mooie tachtiger, maar om 13.00 uur is het weer bingo. Mijn steunhengel klapt dubbel en een hevig mokkende snoek geeft aan dat ie graag zijn vrijheid terug wil. Dit lukt ‘m echter niet en na goed vijf minuten landen we metersnoek nr 2. Precies 1,03m en vol ongeloof kijken Rob en ik elkaar aan. 
Mijn eerste boven de magische grens. 1,03m. Da’s mooi: 2 meters op je eerste visdag in Zweden. We kunnen alleen maar tevreden zijn. Na meten, foto’s en reanimeren gaan we vol goede moed verder en blijven in de baai en jawel nog geen 10 minuten later volgt alweer een aanbeet. Mijn dieplopende Strike-Pro is gegrepen en met moeite krijg ik de hengel uit de steun. Ik begin met drillen en het bekende kopschudden duidt op een forse vis. Enkele seconden later komt de machtige vis helemaal uit het water en als een dolfijn zweeft ze door de lucht. “Zooooooo Rob”, roep ik enthousiast. “Die gaat denk ik wel over de 1,10m!!” Gelijk word ik getrakteerd op een 2e reuzensprong en dit keer is ook Rob getuige van deze luchtacrobaat. De grote snoek blijft zich hevig verzetten en ze wisselt runs in de diepte af met in totaal 5 prachtige sprongen, die door de jury met een 9,3 worden beloond. Na zo’n 10 minuten weet Rob haar te landen en zodra ze binnen is gaan de schattingen verder omhoog. “Ik denk dat ze boven de 1,15m is”, zeg ik hoopvol tegen Rob. Als we even later het meetlint langs de vis leggen ga ik uit mijn dak: 1,21m!!!!!!! Een nieuw P.R.!! Eindelijk de magische grens van 1,20m overschreden en opname in het Metersnoeken “GuinessFotoBook of Records”. 
Mijn nieuwe P.R.: 1,21m Wat een acrobaat!! Na diverse foto’s en een vlotte reanimatie besluiten we deze derde metersnoek met een high-five. 
Nog even in vol ornaat, omdat het zo mooi is! We zijn door het dolle heen en de eerste SMS-jes worden naar Nederland verstuurd. Ook de vol ongeloof antwoorden laten niet lang op zich wachten. Het is echter pas 14.00 uur!! We hebben nog zeker een uurtje of 6 te vissen. “Waar moet dit naar toe”?? zeg ik vol ongeloof tegen Rob. We durven beide geen voorspelling te doen. We stellen alleen maar vast dat bijna elke aanbeet in deze baai een grote snoek oplevert. Tussen 14.00 uur en 16.15 uur blijken er ook nog kleinere vissen in deze baai te zwemmen en zowel Rob als ik vangen nog enkele tachtigers. Om 16.25 uur wordt opnieuw mijn Strike-Pro hardhandig tot de orde geroepen en de dyneema wordt hoorbaar uit de lijnclip gerost. Ik begin met drillen terwijl Rob de boot bestuurt, maar dan volgt direkt een nieuwe aanbeet. Ook mijn 2e hengel met daaraan een met lood verzwaarde SwimmBait moet het ontgelden. Rob grijpt mijn andere hengel en begint met het drillen van de andere snoek. Hij kijkt me vol ongeloof aan en zegt: “Jan, wat hier aanhangt weet ik niet, maar dit is werkelijk ongelofelijk groot”!!!!! De snoek ramt op grote afstand keihard door de slip en Rob kan niets anders doen dan lijn geven. Ook het welbekende zware 'headbangen' wijst op een kolossale vis. Ik kan ook niets doen want ik heb het aan de stok met een andere hardvechtende metersnoek. Even later weet Rob een paar meter lijn binnen te draaien, maar dan slaat het noodlot toe. De gigant speert er opnieuw onhoudbaar vandoor en omdat Rob met zijn duim de slip iets teveel “bijremt” is het plotseling “PANG” en de 60-pondslijn breekt vlakbij de reel hoorbaar af. Rob baalt als een stekker, maar kan niet te lang mokken want er moet eerst nog een andere meter de boot in. Dit verloopt verder zonder ongemakken en ook het onthaken, meten, foto’s maken en reanimeren verloopt vlotjes. 
Metersnoek nr. 3; 1,04m storgädda. Deze vechtjas meet 1,04m en elke centimeter was pure kracht. 
Close-up. Eerlijk gezegd had ik nog liever die andere gezien!! Nadat de vis is weggezwommen ploffen we alle twee even op onze stoelen en beginnen de schattingen van de verspeelde vis. Rob, die inmiddels ook wel wat gewend is, denkt dat deze snoek zeker weten boven de 1,25m is geweest en ook de 1,30m-grens is niet ondenkbeeldig geweest. Het blijft natuurlijk balen, maar alle gebeurtenissen van deze dag verzachten het leed. We eten een broodje en maken alle hengels weer in orde. Mijn eerste hengel met kunstaas gaat weer overboord en voordat ik de 2e hengel uit kan leggen zie ik dat het alweer prijs is. De lijnclip van mijn eerste hengel knalt naar achteren, maar dit keer blijft de vis jammer genoeg niet hangen. We beginnen het hele ritueel opnieuw en jawel we zijn nog maar net geinstalleerd als Rob zijn Spro Pikefighter knalhard gegrepen word. Rob pakt de hengel uit de steun en na enkele seconden kijkt hij me aan. “En?? Vraag ik belangstellend. “Ja hoor zegt Rob, de volgende meter komt er aan". “Niet te filmen” zeg ik, waar zijn we in terecht gekomen? Het lijkt wel het bejaardentehuis van dit meer. Alleen zijn het wel bejaarden die aan constante fitness doen. Ook deze vis knokt als een bezetene en Rob kreunt keer op keer als ie probeert lijn te winnen op de volgende ‘krokodil’. Even voor 17.30 uur komt metersnoek nr. 5 in de boot en ik ben blij dat daarmee de stand een beter aanzien krijgt; 3 – 2 voor Jan. Deze donkere gigant blijkt 1,05m te zijn en daarmee de op twee na grootste vis in Rob’s nog korte snoekcarriere. Trots en met een big smile gaat ie op de foto en het reanimeren verloopt vlot. 
Trotse Rob met zijn 2e metersnoek. 
Rob's tweede meter. 1,05m en mooi donker getekend. Hierna is het even rustig en krijgen we de kans om bij te komen. We drinken wat en eten een Evergreen. Drillen maakt hongerig. Bij half zes worden we echter alweer verrast. Rob’s dieplopende Mann’s plug blijkt gegrepen door een regenboogforel van zo’n cm of 45. 
Leuke aasvis Rob? Da’s een mooie aasvis zeggen we lachend tegen elkaar en besluiten de forel toch maar zijn vrijheid terug te geven. Levend aas vissen is toegestaan in Zweden, dus had het gekund. Rond kwart voor 7 liggen alle lijnen weer netjes op lijn in het water en begint Rob aan het volgende rondje in dezelfde baai. 
Rob's planerborden in werking. Huisvlijt van hoog niveau. Opnieuw blijkt dat we hier toch wel te maken hebben met een uitzonderlijk fenomeen, als net na zevenen Rob’s steunhengel dubbel klapt. “Kolere” roept Rob verschrikt. “Wat een beuk op die hengel!!” Hij heeft moeite om de hengel uit de steun te krijgen. De vraag of het opnieuw om een meter gaat is door de knalharde aanbeet al bij voorbaat beantwoord. De Spro Pikefighter blijkt bijzonder geliefd bij de snoeken in deze baai. De feiten herhalen zich opnieuw en Rob moet hard werken om het gevecht met de volgende meterbak in zijn voordeel te beslissen. 
En daar is nr. 3 voor Rob. Zijn grootste die dag, 1,10m! Eenmaal bij de boot en uit het water getild mag Rob op de foto met een 1,10m die niet alleen sterk maar ook nog eens fors gebouwd en mooi getekend is. 
We kregen er maar geen genoeg van. 1,10m pure power. Ook deze vis wordt keurig ‘bijgebracht’ en zwemt vlot terug de diepte in. Er wordt een 2e SMS-je naar Nederland verstuurd en het ongeloof is groot. Even later volgt het telefoontje van Dick en kan het hele avontuur uitvoerig telefonisch toegelicht worden. We vissen nog een uurtje door maar verdere meters blijven uit. De score aan het eind van de dag is nauwelijks te bevatten: Rob: 3 metersnoeken, 1,10m, 1,05m en 1,00m alsmede 4 tachtigers en een regenboogforel. Jan : 3 metersnoeken, 1,21m, 1,04m en 1,03m alsmede ook 4 tachtigers en een baars. De meest favoriete pluggen waren overduidelijk de Strike Pro en de Spro Pikefighter, met daarnaast incidentele aanbeten op de Baltzer, de Swimmbait en de Jaxonplug. Om 21.30 uur zijn we terug bij onze stuga en amper 15 minuten later genieten we van de van thuis meegenomen warme maaltijd. Er blijft geen korreltje nasi over. Alles gaat op! Onder het genot van een Grolsch en een Hertog Jan bespreken we de plannen voor de volgende dag. Gaan we gelijk terug naar dezelfde baai? Proberen we ook andere vergelijkbare plaatsen? Welk kunstaas gaat er aan? Allemaal vragen die duiden op een luxeprobleem!? Vòòr middernacht ploffen we moe maar voldaan in ons mandje. Ik kan echter niet in slaap komen. Er spookt van alles door mijn hoofd .................... In deel 2 het vervolg op onze vakantie met nog meer giganten en het bizarre einde. Jan & Rob
|
Aantal keer bekeken: 21695