|
Het is de laatste dag van het jaar als ik aan dit verslag begin. Een mooi tijdstip om terug te blikken op het jaar 2007 en jullie verslag te doen van mijn laatste 2 weken, die ik vooral jerkend in diverse plaatsen heb doorgebracht.
Het vishoogtepunt  van 2007 kan ongetwijfeld mijn Zwedentrip van juni/juli genoemd worden, met een nieuw PR van 1,21m. en daarnaast nog diverse andere prachtige vissen.
Het (zweedse) hoogtepunt.
Ook het vervolg in september/oktober mocht er zijn, alhoewel de 2e helft van deze trip de vangsten dramatisch terugliepen.
Dieptepunten waren er ook en die lagen met name op het gebied van de gezondheid.
Eerst half maart een licht hartinfarct , waardoor je de rest van je leven als hartpatient door het leven zal gaan en dagelijks een flinke portie medicijnen naar binnen dient te werken. Vervolgens wordt de Zwedentrip van Rob en mij begin juli abrupt onderbroken als gevolg van complicaties na een zware operatie van Rob’s dochter en als klap op de vuurpijl loop ik tijdens onze najaarstrip naar Zweden een acute hernia op, waarvan ik nu, na bijna 12 weken, kan zeggen dat ik weer bijna helemaal de oude ben.
In totaal telde ik zo’n 3 maanden gedwongen absentie bij mijn baas en naast 5 dagen ziekenhuisopname ben ik ook nog eens bij elkaar zo’n 25 keer in het Nieuwegeinse Antoniusziekenhuis geweest voor: onderzoeken, controles, foto’s, MRI-scan’s, bloedafname’s en haakverwijdering.
Haakverwijdering????, hoor ik jullie zeggen: inderdaad dat kon er ook nog wel bij. Tijdens een jerkbaitsessie midden in mijn revalidatieperiode word ik vol op de kin getroffen door een jerkbait die losschiet uit een snoekenbek . Een van de haken dringt diep in mijn kin en noodzaakt een kortstondig bezoek aan de Eerste Hulp in het ziekenhuis. Een kordate operatieassistente weet, mede op mijn advies, de haak keurig ‘door te draaien’ en verklaart me even later weer als “genezen”.
Tot zover mijn terugblik.
De laatste twee weken ben ik lekker vrij geweest en ben ik er diverse keren op uit getrokken, waarvan ik graag een kort verslag per visdag wil produceren.
Op 10 december ga ik met Rob jerkbaitend op stap en weten we in totaal 20 snoeken te vangen. De rakkers zijn helemaal los en pakken de jerkbaits alsof ze maandenlang niets te vreten gehad hebben. Topper van de dag is een mooie snoek van precies 90 cm die me een hartverzakkende aanbeet bezorgt op amper 2 meter van mijn voeten.
Een mooie "stadse" snoek van 90cm.
Aan de speld heb ik het grootste deel van de dag een ‘slecht lopende’ kleine Belly die ik bewust heb gekozen na een goed gesprek met GertJan Doedens tijdens ons jaarlijkse Metersnoekenetentje in Elst.
GertJan: daar drinken we een halve liter op !!
Net voor de Kerst ga ik met broer Dick op stap in de hoop op een paar mooie snoekbaarzen. Het wordt een dag van afzien. De thermometer komt overdag niet boven de -4 en de snijdende oostenwind brengt tal van ongemakken met zich mee.
IJzig koud!!!
Nog voor we op pad kunnen blijkt de handrem van Dick’s boottrailer vastgevroren te zitten. Dit levert een fikse vertraging op en pas nadat de boel flink opgewarmd is met behulp van een kleine gasbrander kunnen we aan vissen gaan denken.
Ook Dick’s “gasfornuis” weigert iedere dienst, zodat de door mijn vrouw met veel liefde klaargemaakte verse erwtensoep stijf bevroren en dus onaangeroerd blijft.
Het vissen levert in totaal 12 stekelaars op: 6 forse baarzen en 6 (kleine) snoekbaarzen.
Koud hé.
Dat ik aan het eind van de dag bijna een paar bevroren vingers heb merk ik pas later thuis. Zelfs nu ik dit verhaal op de computer schrijf heb ik nog steeds last van de naweëen van dit avontuur.
28 december ga ik op stap met Arjan. De beste manier om je “Zwedenmaat” te leren kennen is tijdens het vissen en dat doen we dus. Het ijs is amper uit het water en dat kunnen we goed merken. De vis is nauwelijks actief en alleen Arjan weet hard werkend 3 kleine snoekjes te vangen op een nieuwe jerkbait van Rob. Ik stond erbij en keek ernaar.
Mooie jerkbait Arjan!
2 Dagen later is Rob mijn metgezel als we in een middelgrote stad een onbekend stuk water afvissen. De vangsten vallen niet tegen met in totaal 7 snoeken, waarvan de meeste tussen de 55 en 75 cm zitten.
Rob met één van zijn "Belly"-slachtoffers.
Ook de Red-head leverde een dikkertje op.
De grootste van deze dag. Prachtige aanbeet.
Zelfs op 31 december maak ik het de snoeken niet gemakkelijk. Ik besluit er nog een paar uurtjes op uit te trekken. Tussen en 10.00 en 14.00 geef ik de Belly zwemles en die moet dat bekopen met enkele extra sneëen in zijn lijf.
Eerst pak ik een 70-er die bij zijn 2e poging mijn jerkbait van achteren attaqueert en dit moet bezuren met een dreg in zijn lip.
Een uurtje later weet ik op de valreep van het oude jaar een heerlijke aanbeet te verzilveren en word ik beloond met een prachtige forse snoek van exact 1,00 meter.
Moegestreden.
Ik schiet snel wat foto’s van de snoekdame in het water en kan haar daarna snel weer laten zwemmen.
Wat een mooie afsluiting van 2007!!
Ik wil langs deze weg tevens nog enkele mensen speciaal bedanken:
Ten eerste: mijn vrouw die me de vrijheid geeft voor mijn jaarlijkse visvakantie en dagelijkse visavonturen en daarnaast altijd voor me klaarstaat onder andere v.w.b. de persoonlijke verzorging.
Ten tweede: mijn vismaat Rob, die zich heeft ontpopt als een “STORGADDA-KAMPIOEN”, maar daarnaast gewoon een maat uit duizenden is.
Ten derde: mijn (plaatsvervangende) huisarts, die een perfecte diagnose wist te stellen en me daarmee misschien wel het leven gered heeft. Je moet ze kost geven die je met een aspirientje naar huis sturen!!!
Ten vierde: iedereen die ik vergeten ben maar wel een speciaal bedankje verdient.
Ik wens alle lezers van dit artikel een visrijk maar bovenal gezond 2008.
Jan van Hattem
|
Aantal keer bekeken: 4513