|
Wanneer ik Pascal weer eens aan de lijn heb om keuzes te maken voor de visdag is er altijd een moeilijk moment waarop een knoop doorgehakt moet worden. Pascal boekte twee dagen voorafgaand aan onze visdag schitterende resultaten vanaf de boot. Anderzijds wilden we ook wel even lekker vanaf de kant gaan snoeken... of juist snoekbaarzen?
Na wikken en wegen werd het een visdag vanaf de kant. De gedachte was om lekker licht te reizen, maar ook bij een visdag vanaf de kant kan dat tegenvallen. En voor de statische visserij zit de achterbak ook snel gevuld. Het is weer het seizoen van de warmtepakken, de regenkleding en de laarzen. Die mochten tot voor kort thuisblijven (en heel af en toe nog steeds). En dan komt het nodige aan materiaal: doosjes met takels, de snoekstokken (komt nog niet in het woordenboek voor, maar karperstokken anderzijds ook niet), rodpod's en steunen, piepers, onthaakmat, paraplu, schepnet, uiteraard fototoestel, onthaakgereedschap, vergunningen/ ontheffingen of schriftelijke toestemmingsbewijzen, koelbox voor de aasvissen, eigen proviand en wellicht nog wat onbelangrijkere zaken.
Het is trouwens grappig om te zien hoe je met het beoefenen van een bepaalde tak van visserij ook een stukje cultuurverschuiving ziet. En dan heb ik het in dit geval over de cultuur onder sportvissers. Als je vanaf de kant vist 'mag' je bijvoorbeeld opeens wel een net gebruiken, terwijl je vanuit een boot vaak met de nek wordt aangekeken als je een vis met een net schept. Ook 'mag' je van een deel van de vissers ook opeens niet meer een snoek zonder onthaakmat onthaken, waar dat vanuit de boot of lopend in de polder wel mag. En voor auteurs bestaat er dan kennelijk ook nog zoiets als een voorbeeldfunctie. Grappig en opmerkelijk, vaak ook weinig verklaarbaar of lastig te beargumenteren. Maar goed, de eerste dag wordt het dus vissen met dood aas.
Baarzen en sardines mogen het gaan doen. Pascal en ik hebben er beiden vreselijk veel zin in. Als Pascal en ik elkaar die ochtend ontmoeten zitten we niet zo gek ver bij zijn werk vandaan. Daar hoeft hij vandaag gelukkig niet naartoe. Vandaag lekker vissen! Op de stek aangekomen is het nog donker. Pascal's telefoon geeft feller licht dan mijn zaklamp en dus schijnt Pascal even bij terwijl ik de eerste hengels in orde maak. Vier worpen zijn genoeg, zodat binnen korte tijd het spel kan beginnen. We zien een prachtige zonsopgang en genieten van de stilte. Die stilte houdt aan tot ver na zonsopgang. Als we lekker aan het praten zijn klinkt later die ochtend uit het niets de beetverklikker van Pascal. De snoek neemt aan de andere kant van de lijn een flinke run, zodat er geen twijfel over bestaat dat er onder water iets met de koude hap wegvlucht.
Een flinke uithaal volgt en Pascal staat heerlijk te drillen. Ik heb de hengel niet in handen dus kan mijn inschattingen alleen nog maar maken aan de hand van Pascal's dril. Dat ziet er heel goed uit. Pascal staat te drillen alsof er een dikke metersnoek aan de lijn hangt. We zijn beiden verbaasd als er korte tijd later een snoek 84 centimeter aan de oppervlakte komt. Zeer welkom en zeer goed gevochten. Het is nog even spannend omdat de snoek de tweede dreg vrij diep heeft zitten, maar met een handige draai weet ik de snoek bij de eerste poging gelukkig zonder enig probleem te onthaken.
Pascal met de aftrap!
De eerste run is altijd lekker voor het vertrouwen, maar het is altijd (af)wachten. De tweede aanbeet komt een uur later op mijn rechter hengel. Het is een lastige, wat onduidelijke aanbeet. In eerste instantie lijkt de vis ietsje lijn te nemen, maar dan valt het direct stil. Ik denk echter nog een klein beetje beweging in mijn lijn te zien. Ik zoek voorzichtig contact, voel het gewicht en sla aan. De snoek dwingt in een zelfverzekerd tempo rustig de eerste meters lijn af. Dat ziet er alvast goed uit. En ook daarna blijft de vis lang diep knokken, tot onder de kant waar ik haar naar de oppervlakte dwing. Een dikke metersnoek komt na een mooie dril onvrijwillig naar het net. Pascal hanteert het net vakkundig, zodat de vis veilig aan land kan komen. Onthaken is ook nu geen probleem en de vis mag daarna met een gelukkig man op de foto. Na het terugzetten kijkt de snoek in het oppervlak nog even goed naar haar vanger en neemt met een ferme staartslag afscheid. De 111 centimeters lange snoek mag zichzelf nog verder rond gaan eten. Wat een prachtige snoek. Tot zover twee aanbeten en twee gevangen vissen.
111 centimeters power, heerlijk!
De rest van de dag, tot na zonsopgang zou daar helemaal niets aan veranderen. De aasvissen blijven roerloos op de bodem liggen.
Een paar dagen later spreken Pascal en ik weer af om samen een ochtendje achter de snoekbaarzen aan te gaan. De rest van de dag hebben we beide andere verplichtingen. We beginnen bijtijds en zijn even na zonsopgang op het water. Het lastige is nu om de snoekbaarzen snel te lokaliseren. Zeker met schommelend weer en schommelende temperaturen kan dat lastig zijn. Ik knoop een prachtige Copper Minnow aan, want nu komt het erop aan om gewoon een vanger aan de lijn te prikken. In de Copper Minnow heb ik dan wel vertrouwen. Pascal gaat voor een Ripple pro op de handhengel en een Finn-S op een dropshotrig. Ikzelf zet een nog een hengeltje met een Proptail bij.
Op de eerste stek die we bezoeken mis ik jammer genoeg een harde aanbeet op de Copper Minnow. Als mijn Proptail niet al te lang daarna vastloopt blijkt het een permanent afscheid van het mooie aasje te betekenen. We verkassen en ik bind onderstussen een fireball met een flinke spiering aan de lijn. Op de Copper Minnow krijg ik af en toe een frummeltje, maar het lukt niet om de eerste aanbeten te verzilveren. We verkassen regelmatig en varieren in tempo en diepte. Op drie verschillende plekken weet ik op die manier een aanbeet op de Copper Minnow te verzilveren. Eén daarvan is spijkerhard, en een andere is juist voorzichtig, de andere is duidelijk genoeg maar niet overenthousiast.
Nummer 1!
Copper lover Nummer 2!
Pascal heeft het een stuk moeilijker en heeft nog geen snoekbaars kunnen haken. het visochtendje loopt voor hem bijna visloos ten einde als we besluiten om voor het traileren nog even een kansrijk plekje te bezoeken. Dat blijkt een goede zet, want daar krijgen we nog even een dubbelstrike: een mooi formaat baars voor Pascal op de Ripple Pro en een mooi formaat voor mij op de Copper Minnow.
Dubbelop!
Na dit laatste wapenfeit is het tijd om te traileren. En zo hebben we ons in de ochtend prima vermaakt en hebben we toch weer even lekker een paar vissen gevangen.
Visgroeten Joshua en Pascal
|
Aantal keer bekeken: 1778