|
Snoeken...
Het gebeurt op dit moment bij mij slechts sporadisch. Gelukkig is dat tijdelijk, maar ik kijk er wel naar uit. Ik ben druk bezig met het afronden van een studie en dat doet wat pijn. De situatie is daarvoor even niet zo makkelijk, maar uiteindelijk gaat het wel lukken. Ik heb veel uren aan mijn hengels gedacht, maar weinig kans gehad om ze echt te gebruiken. Mijn bootje is anders dan door regen sinds mijn laatste bootvisdag in oktober niet meer mat geweest. Maar zoals gezegd gaat dat wel veranderen. En als het dan zover is... In tussentijd moet ik het hebben van af en toe een uurtje. De laatste paar maanden heb ik dat uurtje ook vooral in de vroege ochtend gedaan. En dat is niet per sé een slechte zet. Met een paar bijna altijd prijs stekken is er bijna altijd wel een visje te vangen. Een licht vertikaalhengeltje doet meestal de truc, maar vlak voor de kerst wist ik in weinig tijd ook nog leuk te vangen op een jerkbaithengeltje en een kleine Salmo Slider die eerder al mooie vissen opleverde.
Kort voor de kerst, een van de 'feestneuzen'!
Af en toe heb ik de afgelopen maanden ook een paar korte uurtjes kunnen vrijmaken voor de dood-aas hengels. Af en toe met en af en toe zonder aanbeten. Wel met de pech van veel losschieters, vaak net voor de kant. Er zat één sessie bij dat ik wel heel gek werd van twijfelaanbeetjes. Dus bleef ik (ik was kort voor de schemering gekomen) nog even in het donker zitten. Dan maar naast m'n hengels. En ja hoor, weer een langzame run. Ik zoek voorzichtig contact, maar twijfel. Ik voel iets en besluit de haak te zetten. Ik baal verschrikkelijk als ik een gat in de lucht sla. Nou ja... gat in de lucht? Bij inspectie van mijn onderlijn blijk ik er een krabbenpoot af te hebben geslagen! Dat verklaart...
Jammer voor de krab, die heeft een pootje minder...
Een andere keer trek ik er weer op uit met de vertikaalhengel. Ik ben op zoek naar een snoekbaars en mis op onmogelijke wijze een aanbeet. Hoort echt bij het snoekbaarsspelletje. Ander plekje een paar kilometer verderop en opnieuw proberen. De kant is op sommige plekken ietwat hoog, maar een snoekbaars haal ik er wel uit beredeneer ik. Ik zie een andere visser en steek vriendelijk een hand in de lucht. Die ander moet echter niets van mij hebben, kijkt mij geirriteerd aan en zegt niets. Dan niet denk ik bij mijzelf. Als de visser is vertrokken na zijn snoekpogingen controleer ik of hij een agressief snoekbaarsje heeft laten liggen. Een flinke verzwaring op de hengel volgt en ik zet instinctief de haak. Ik heb er maar een paar seconden voor nodig om te beseffen dat het nu lastiger wordt. Ik heb namelijk een dikzak met heel veel tanden gehaakt: jawel, een snoek! Gelukkig zit die goed gehaakt. De dril is heerlijk op het lichte vertikaalhengeltje. Pluggen en ander kunstaas interesseerde de snoek kennelijk eerder niet genoeg, maar een Copper Minnow shad lustte de snoek wel. Ik kan met één hand goed bij het water, maar met het uit het water tillen van de snoek wordt de balans een beetje lastig. Risico's neem ik niet teveel met koude temperaturen en dus besluit ik dat het makkelijker is om de snoek in het water met een tangetje te bevrijden. Ik sta namelijk slechts op een dun randje metaal. Eerst een foto'tje en dan los. Dat ik haar niet in mijn handen kan houden is niet erg. We hebben eigenlijk alles al samen beleefd op deze manier.
toch weer even goed genoten!
Dan kijk ik zoals te vaak de laatste maand (en het afgelopen jaar) verschrikt op mijn horloge. Ik moet weer opschieten. Nog één stek op de terugweg dan. Daar komt niet veel van terrecht. Aangekomen bij de stek zie ik ergens iets bekends drijven. Een plug. Altijd leuk voor de verzameling. Ik verspeel uiteindelijk een Copper Minnow shad om de plug te vangen, maar dan heeft de volgende ook weer wat. Voldaan stap ik weer in de auto. Soms kun je met weinig tijd jezelf goed vermaken. En echt... daar is niet veel materiaal voor nodig!
visgroeten, Joshua
|
Aantal keer bekeken: 1889