Advertentie


 Laatste reacties
 Meest gelezen

 

 


Spro

De andere kant van de medaille
Geschreven door Joshua Martina
30 maart 2012 19:27

Het is zaterdagavond als ik bij Lucien arriveer. Na een lekker biertje besluiten we wat eigenlijk al eerder besloten was: het viswater voor de volgende dag. We hebben behoorlijk naar onze visdag uitgekeken en over een paar uurtjes mogen we van start.

De wekker gaat veel te vroeg, want we willen nog voor het eerste licht op het water aanwezig zijn. Vroeg in de ochtend maakt Luus alvast een blik erwtensoep klaar. De broodpakketjes heb ik de avond ervoor al in de koelkast klaar gelegd. En zo zitten we vroeg in de auto op weg naar een nieuwe visdag. We komen als eerste bij de trailerhelling aan. Traileren in het donker gaat prima zodat we bij het eerste daglicht op het water dobberen. We beginnen een stukje te slepen om te zien of we de snoekbaars snel en enigzins ondiep kunnen vinden. Die tacktiek hadden we voorafgaand aan de visdag al een beetje besproken en daar besluiten we ons ook maar aan te houden.

 

 Nog voor het eerste licht gereed!

Het slepen levert niets op, waaruit we onze voorlopige conclusie trekken. Daarna gaat het gas erop en zoeken we de diepere  water op. We maken daarbij driften van diep naar ondiep. Onze shads huppelen hoopvol over de bodem. Met eerdere ervaringen op deze plek is mijn indruk dat het een kwestie van tijd is, ook al duurt het even voordat Lucien zijn hengel de lucht in jaagt. Een lichte verzwaring gaf daartoe aanleiding.

 

Zo zien we het graag!

De gewenste kromming volgt. Lucien drilt uiterst geconcentreerd en voorzichtig de vis omhoog. We zitten op tien meter diep te vissen, wat betekent dat Lucien mede in het belang van de vis zijn tijd neemt. Daarnaast is het geduld die de vis vangt. Met grof geweld verspeel je onnodig vis. Als de vis voor het eerst in de buurt van het wateroppervlak komt blijkt het om een snoek te gaan die van tien meter diepte komt.

 

Snoek in plaats van snoekbaars!

Gelukkig vist Lucien met een onderlijntje, want anders was de dril waarschijnlijk van korte duur geweest. De snoeken die tijdens het vertikalen worden gevangen geven te denken dat we toch vaak beperkt kijken naar de diepte waarop we onze vissen vangen. Er leven er misschien meer in de diepte dan we vermoeden. Misschien is een dikke baars op tien meter diep wel een gouden greep, ook bij warmere jaargetijden. Wie zal het zeggen? Deze snoek vond een diepte van tien meter in ieder geval geen probleem. De snoek doet nog even haar best, maar mist de levenservaring om het Lucien lang moeilijk te maken.

 

Alles met concentratie en beleid!

Luus haalt de snoek geconcentreerd naar de boot toe. Het zijn kleine details die vaak het verschil maken tussen vangen of verspelen. Het feit dat er veel vis naast de boot wordt verspeeld is genoeg aanleiding om ook bij de boot zo voorzichtig mogelijk met de vis om te gaan. Dat scheelt op den duur vissen, waaronder misschien die gigant. Zonder geluk vaart niemand wel. Anderzijds heb je een groot deel van het geluk (of pech) in eigen hand.

 

Interessante greep!

Als de snoek naast de boot ligt weet Luus hem vanuit een lastige houding in één keer bij de nek te pakken. We bewonderen de snoek die de snoek diep heeft opgezogen. Dit soort aanbeten zijn vaak een positief teken.

 

Goed naar binnen gezogen!

 

De gelukkig vanger!

Kort daarna mag de snoek weer terug de diepte in. Met felle staartslagen neemt ze afscheid. Ik feliciteer Lucien met de vangst en we vervolgen onze drift. Geconcentreerd tikken we de shads op, maar een nieuwe aanbeet blijft uit. Tijd voor een bakje koffie dus. Dan volgt een lange reeks van driften waarbij we veel verkassen en veel water dekken. De wind neemt ondertussen iets af, waarbij de driften steeds met minder stuurcorrecties kunnen worden uitgevoerd. Dat maakt voor onszelf dat het spel van de shads steeds nauwkeuriger uit te voeren en te volgen is. Uit het niets krijg ik een aanbeet, ik reageer direct, maar mijn lijn blijft achter een hengelsteun haken, waardoor ik het contact met de vis niet kan maken. Erg jammer! We driften verder... en verder.

 

Blijft boeiend dat vrachtverkeer!

Ondertussen hebben er al wat kunstaaswissels plaats gevonden. Ik wissel voor een blauwe Ripple Pro shad van Berkley. Het duurt nog geen halve minuut voordat de shad de klos is. Een heerlijke aanbeet komt door op mijn Godfather. Het was precies dit type aanbeet waar je als vertikaal visser op hoopt. Ik sla het hengeltje meteen lekker krom en laat Lucien met een luide 'JA!!!' weten dat ik teken voor deze snoekbaars. Helaas, want halverwege schiet deze snoekbaars los. De troostprijs was de aanbeet. Een tweede aanbeet kunnen we op deze plek niet meer uitlokken. Dan weten we dat het vandaag waarschijnlijk een hele moeilijke dag is. Althans op dit water, want waarschijnlijk heeft iemand anders een topdag. Het is dus een kwestie van blijven proberen en hopen op een actief uurtje. We besluiten zoals vooraf gepland te gaan gooien met jerkbaits op de ondieptes.

 

In twee uitvoeringen!

 We kunnen ons eigen aas prachtig volgen, wat al een genot op zich is. Het klink voor sommigen misschien vreemd, maar we vermaken onszelf echt prima. Als we klaar zijn met werpen pakt Lucien de soep erbij. Broodjes gebakken ei gaan er ook goed in. De vervolgtacktiek wordt besproken: we zullen nog een aantal driften maken en gaan daarna slepen.

Tijdens de driften volgen geen nieuwe aanbeten, ook al zoeken we alle dieptes af. Meestal vertikalen we, maar ook werpend probeer ik de snoekbaarzen over de streep te trekken. Zonder resultaat. Wel is de zon nu ook lekker aanwezig, waar het eerder in de ochtend nog zeer guur en bewolkt was. Over het slepen kan ik kort zijn. We wisselen kunstaasjes en maken kansrijke meters.... tevergeefs. We houden even vol en besluiten daarna opnieuw het diepere water op te zoeken. Ook nu zoeken we verschillende dieptes af. We vissen tussen de tien en anderhalf meter diep. We besluiten de dag, door te werpen op water van drie tot één meter diep. Ook nu volgt er geen aanbeet, zodat we weten dat we er alles aan hebben gedaan om een aanbeet te forceren. We zetten koers naar de trailerhelling en zetten de boot weer op rolletjes. We hebben een heerlijke dag gehad... en de snoekbaarzen ook! 's Avonds zitten we rozig en voldaan aan tafel. Caroline zet ons een heerlijke maaltijd voor die er goed in gaat. Het was toch weer een memorabele dag. 

Visgroeten Joshua en Lucien   

Reacties (5)
Aantal keer bekeken: 4352


1. Geplaatst door: Oscar op 30 maart 2012 22:33

He mannen!

Leuk verslag van een hele taaie dag.

Klinkt bekend. Ook bij Frans en mij waren dit soort dagen de laatste tijd eerder regel dan uitzondering. Een enkel snoekje /snoekbaarsje.... Hard werken, veel water dekken... Maar een volgende keer vallen we weer met onze neus in de boter en kunnen we weer niets fout doen... En dat maakt onze hobby nou zo leuk, vind ik.

We spreken elkaar.

Groeten!

Oscar


rapporteer

2. Geplaatst door: Ann-Christin op 1 april 2012 11:07

Hoi Joshua en Lucien,

Leuk om te lezen. Jammer dat de vissen niet echt wilden meewerken. Maar zo te lezen hebben jullie alles uit de kast gehaald. Mooi dat jullie je toch vermaakt hebben.

Groetjes,

Ann-Christin 


rapporteer

3. Geplaatst door: J├Âran op 1 april 2012 11:33

Hoi Joshua en Lucien,

Dat was een taaie dag, maar ook dat hoort er af en toe bij. Volgende keer beter!

Groetjes,

Jöran


rapporteer

4. Geplaatst door: Frans van der Putte op 1 april 2012 18:48

De laatste paar dagen van het seizoen waren bij ons ook net zo (zoals Oscar al zei), toch zorgen de omgeving en de gezelligheid vaak voor een mooie dag. En dat is hier ongetwijfeld ook het geval!

Groeten, Frans


rapporteer

5. Geplaatst door: Peter op 1 april 2012 20:45

Zeer herkenbaar, de ene dag alles en de andere dag niets! Typisch voor Maart met de kans op die ene bonus, toch Luus!? Toch genieten op het water met echt voorjaarsweer en dat bewijzen jullie in dit verslag...

 Groeten Peter


rapporteer



Reageer op een constructieve manier of loop de kans dat uw reactie wordt verwijderd.

 


Gehost door: www.bletro.nl