Advertentie


 Laatste reacties
 Meest gelezen

 

 


Spro

De eeuwige jachtvelden
Geschreven door Joshua Martina
21 februari 2013 20:32



 

Blij verrast was ik toen ik in het kerstpakket dat ik van Dick kreeg een rastakleurige Nokkela aantrof met een persoonlijke boodschap daarop. Erg leuk! Wanneer ik de verpakking open maak doe ik een snelle inspectie. Ik zie een ongeveer tien centimeter lang aasje dat aan de bovenkant twee centimeter dik is en naar onder en achteren spits afloopt. Het centrale bevestigingspunt van de lijn is op de kop. Vermoedelijk een pittige actie dus. Het aasje heeft een rood vinnetje bij de dreg en een flexibele stinger met een lengte van vijfentwintig centimeter die vanaf de kop naar de buik toe door het kunstaas heen loopt. Het geheel is bevestigd aan een speldwartel. Het aasje is van hard kunststof en lijkt bijna niets te wegen. Zou hij ook een beetje te werpen zijn?

 

Daar kom ik aan de waterkant wel achter. Leuk is dat het aasje zowel aan de jerkbaithengel als aan de spinhengel te vissen is. Mijn voorkeur gaat meestal uit naar een jerkbaithengel. Daar probeer ik het nu ook het eerst mee. En ook al weegt het aasje niet veel, de Nokkela is verassend secuur en ver weg te zetten. 

 

Een van de mooie eigenschappen is dat de Nokkela zeer gevarieerd binnen te vissen is. Je kunt hem simpelweg binnendraaien waarbij de Nokkela een fraaie actie vertoont, maar veel mooier is nog het grote scala aan mogelijkheden om de Nokkela met verschillende tempo’s en ritmes binnen te vissen. Het enige wat niet gaat is de (drijvende) Nokkela tergend langzaam binnenvissen. De Nokkela stijgt (in ieder geval zonder aanpassingen) daarvoor te snel en blijft dan slechts in het oppervlak lopen. Maar wie weet blijkt de drijvende Nokkela als oppervlakteplug ook een echte killer, dan neem ik snel mijn woorden terug. De Nokkela wel langzaam te vissen, maar deze vertoont altijd wel een redelijk actieve actie. Of dat erg is? Ik denk het niet. Geen enkel kunstaasje is bedoeld om alles te bieden. Overigens staat op de achterkant van de verpakking dat het kunstaasje een ratel heeft. Maar dat is niet wat wij bedoelen met een ratel (of die van mij ontbrak?). Ik begrijp wel wat wordt bedoeld met de trillingen die de plug veroorzaakt, maar ik heb zelf geen kogeltjes in de body kunnen ontdekken.

 

De drijvende Nokkela loopt niet diep, maar ik ervaar dit als een enorm voordeel omdat deze ook in ondiepe sloten niet veel vuil pakt. Bij de aanwezigheid van slechts één dreg op de buik is er ook nog minder risico dat je vuil pakt. Daardoor kun je deze goed en ongestoord boven waterplanten en vuile bodems vissen. Een ondiepte van dertig centimeter lukt ook prima als je rustig draait of tikt. En dat is prettig, want dan kun je lekker strak in de kantjes werpen voordat je de plug dieper brengt of zelfs een ondiepe kant afvissen. Om dieper te vissen zul je bij de drijvende versie van de Nokkela het tempo wat moeten opvoeren of fellere of grotere halen met de hengel moeten maken. Een zware spinstang gaat wat mij betreft goed samen met dit kunstaasje, maar ook een lichtere snoekproof onderlijn is prima.

 

De eerste keer dat ik met de Nokkela vis is het bar koud en is het ijs net weg. Na een half uur werpen geef ik het op. De jongste visser van het gezelschap waarmee ik op pad ben (zoontje van Pascal) heeft het dan al behoorlijk koud. Aangezien Pascal met een streamer vist, onze jongste visser met een plug vist en ik zelf met de Nokkela vis heb ik wat vergelijking. Niets vangt in dat eerste half uurtje. Een paar dagen later doe ik poging nummer twee, nu een half uurtje. De eerste minuten vissen leveren geen aanbeten op, maar ik kan wel mooi verschillende acties uitproberen. Aan de actie kan het niet liggen concludeer ik alvast. Dan werp ik weer in. En is het raak, de eerste aanbeet volgt. Die moet hangen! Gelukkig zit de snoek ook daadwerkelijk gehaakt. Zoals de bedoeling is beweegt het kunstaas vrij van de dreg en de kunststof body zit in dit geval buiten de bek. Prima natuurlijk. Ik moet daardoor wel even langer in spanning blijven hoe de snoek gehaakt zit, want dat is lastiger te zien. Zit de snoek nou vals gehaakt of… Nee, gelukkig zit de snoek mooi voor in de bek gehaakt. Nummer één is een feit. Snel een paar shots maken met de videocamera. Nummer twee meldt zich een dag later ook voor de camera. Aanbeet nummer drie stond helaas niet op de film. Ik had die dag tien minuten voor donker het idee om toch even een hengeltje te pakken. Vijf minuten nadat iemand mij had proberen te overtuigen dat er in de sloot waarin ik kansloos viste écht geen snoek zwom. De aanbeet was in de schemering en pal   voor mijn voeten. Hoe vaak het ook gebeurt, je schrikt er soms toch van.

 

Nadat het ijs twee dagen was weggeweest begon het opnieuw te vriezen. Het nieuwe ijs bleef een weekje liggen. Tijdens de eerste lekkere zonnige dag, waarbij het water nog bitter koud is waag ik weer een gokje. Een nieuwe dag geeft nieuwe kansen en boven het water is het heerlijk. Het laat zich raden welk mooi kunstaasje ik aanknoop... Het is windstil en het wateroppervlak is spiegelglad. Hier en daar drijven de laatste dunne laagjes ijs. Ik geniet van de zon terwijl ik mijn worpen maak. Allemaal uiterst secuur en dat is toch ook dankzij de positieve ervaringen van voor de laatste ijslaag. Ik heb de slag van het kunstaasje helemaal te pakken. Dat is niet moeilijk, want je kunt er veel kanten mee op. Maar het doet in ieder geval precies wat ik wil. Zo in de middag waarin ik nu aan het vissen ben verwacht ik niet dat de snoeken de Nokkela massaal komen halen, maar ik heb het torenhoge vertrouwen dat het aasje in trek is.

 

Op het moment dat ik een nieuwe worp wil inzetten zie ik iets over het hoofd. Eigenlijk mis ik iets van opzij, want ik werp op dat moment zijwaarts. Uit de grond steekt een dun plat stuk staal. Ik kijk tegen de zon in en zie het net een fractie van een seconde te laat. De worp heb ik al aangezet. Ik kan mijn hengel nog net een beweging meegeven, maar de kracht zit al in de beweging. Ik hoor een vreemd geluid. In eerste instantie kijk ik naar mijn top omdat ik denk dat ik daar iets heb gesloopt. Maar daar is niets mee aan de hand… Dan begint het te dagen en wordt ik somber… Het schitterende kunstaasje, de Nokkela, is al kort nadat ik haar heb ontvangen door mijzelf aan diggelen geslagen. Bijna twee minuten blijf ik er beteuterd naar kijken. Ik raap de brokstukken van de neus op. Hoe krijg ik dat nou voor elkaar?!? Het stuk metaal kan ik uit de grond halen. Daar zal geen tweede slachtoffer bij vallen. De zon schijnt door, maar ik stop vandaag met de wandeling. Er zitten nog andere kunstaasjes in m’n koffer, maar dit was toch even slikken. Terwijl ik dit tik zit ik nog flink te balen. Het stukje kunstaas is naar de eeuwige jachtvelden geholpen, maar hij staat wel op film. Niet zo lang, maar geniet ervan! Klik voor het filmpje op de onderstaande link.




klik hier

  

Visgroeten,

 

Joshua

Reacties (2)
Aantal keer bekeken: 4526


1. Geplaatst door: Frans van der Putte op 27 februari 2013 15:57

Leuke film, Joshua! Als ik naar het begin gekeken heb krijg ik wel weer heel erg veel zin in het voorjaar hoor...


rapporteer

2. Geplaatst door: Dick op 1 maart 2013 11:51

Hallo Joshua, mooie film met die live aanbeten. Jammer dat de staaf staal sterker was dan de Nokkela maar ik heb goed nieuws voor je........................... Groet Dick


rapporteer



Reageer op een constructieve manier of loop de kans dat uw reactie wordt verwijderd.

 


Gehost door: www.bletro.nl